HEAVY METAL THUNDER

Μιας και το 2009 ετοιμάζεται να μας αποχαιρετίσει λίαν συντόμως κι αρκετοί δίσκοι - φετινοί - πιθανότατα θα "έμεναν παραπονούμενοι" αποφάσισα χάρη συντομίας χρόνου να ομαδοποιήσω κάποιους απ' αυτούς και ν' αναφερθώ - λακωνικώς έστω - για να αποκρούσω τις τύψεις μου. Με βήμα γοργό πάμε σε πέντε κυκλοφορίες κλασικού heavy metal. Εξού και ο τίτλος.

DAYS OF DECEMBER

WHILE HEAVEN WEPT - VAST OCEANS LACHRYMOSE

I set my heart out to sea,
Hoping someday my love would return to me,

Yet the years have passed like waves,

And I have fatigued with age,

In lachrymal oceans vast,

Deserts of time have washed away.

Ήτανε πριν από ενάμιση χρόνο που, δια χειρός Tom Phillips με κείμενο στην ιστοσελίδα του γκρουπ, οι While Heaven Wept "έμπαιναν στον πάγο" για προσωπικούς / οικογενειακούς -όχι υγείας- λόγους. Το πλήρωμα του χρόνου έφθασε κι η γλυκιά προσμονή έλαβε τέλος. Οι λατρεμένοι μου W.H.W. επιστρέφουν θριαμβευτές έξι χρόνια μετά το εκπληκτικό Of Empires Forlorn. Η αγωνία "στα κόκκινα" και οι αναμνήσεις κυρίευσαν το μυαλό μου. Θυμάμαι όταν τους πρωτάκουσα : το σοκ, το "τί είν' τούτο;". Μία κατηγορία μόνοι τους.

The passage of time implies progression,

Yet I've become stone,
Watching worlds dying,
Negating the solace I've never known.

Το Vast Oceans Lachrymose είναι η φυσική συνέχεια του Of Empires Forlorn. Η συνέχεια κι η εξέλιξη συνάμα. Εδώ το σκηνικό ξεκαθαρίζει πλήρως. Οι W.H.W. δεν είναι doom μπάντα. Κακώς καταχωρούνται σ' αυτό το ιδίωμα. Το doom στοιχείο ενυπάρχει στο πολυμορφικό metal του συγκροτήματος όπως και το US Power, το epic, το prog rock / metal, το pomp rock, κάποια gothic (και black επίσης) ψήγματα, φυσικά κλασική μουσική. Ατμοσφαιρικό metal αν σας κάνει ο πρακτικός αλλά αόριστος (και μάλλον εκφυλισμένος) χαρακτηρισμός. Πονεμένα μεγαλειώδη μουσική μ' επικές εξάρσεις, λυρικές ελεγείες, doom θρηνωδίες, προοδευτική - μελαγχολική αισθητική όχι με (τον συνηθισμένο) τεχνοκρατικό τρόπο, συμφωνική -γλυκιά- θλίψη.

Tortured memories of sailing and searching, finding and failing
Eroding the will to further resist the waves violent churning
Bereft of strength I've lost hold of the dream now sinking in sorrow
Falling helpless to the waters raging below.

Ακούγονται υπερβολικά όλα αυτά; Μία ακρόαση στο δεκαεξάλεπτο εναρκτήριο The Furthest Shore θα σας πείσει. Μία ολοκληρωμένη επική συμφωνία που κοιτάζει κατάματα τους κλασικούς συνθέτες. Μουσική δωματίου. Μουσική τελειότητα. (Άσχετο : το βασικό μουσικό θέμα μου θύμισε έντονα το ρεφρέν του Rise or Fall των Leatherwolf- να υποθέσω κοινό κλασικιστικό δάνειο;) Οι W.H.W. δεν ανήκουν στον πλανήτη των κοινών θνητών. Είναι αυτόνομοι. Είναι ευλογημένοι από τις μούσες. Κουβαλούν την γνήσια κατάρα του καλλιτέχνη και το υπαρκτικό βάρος του δημιουργού.

I fell to my knees as the last trace of strength slowly faded away
with stone in throat I knew I'd never reach the hallowed and promised land
I conceded my carcass a vulture's feast, my soul eternal umbrae
Once a king, now nameless, forgotten, swallowed by the seas of sand.

Το Vast Oceans Lachrymose συγκρίνεται μόνο με τα αριστουργήματα του παρελθόντος. Και υπερισχύει αρκετών εξ' αυτών. Δεν ξέρω ακόμη αν είναι καλύτερο του προκατόχου του. Ξέρω όμως πως οι While Heaven Wept με τον δεύτερο "μεγάλο" δίσκο τους στον εικοστό πρώτο αιώνα μονομαχούν στήθος με στήθος με τους Hammers Of Misfortune για το ποιά είναι η καλύτερη μπάντα της δεκαετίας. Αν έβαζα βαθμούς στις παρουσιάσεις θα 'ταν απ' τους ελάχιστους δίσκους που θα βαθμολογούσα με άριστα. Ούτε ψεγάδι.

Year after year I've
built these walls
and finally sealed myself inside
Without air
Without light.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους W.H.W. ( οι οποίοι έχουν καινούριο τραγουδιστή τον Rain Irving πρώην Altura - συγκλονιστικός ) και στην Cruz Del Sur την - με διαφορά - κορυφαία δισκογραφική εταιρία παγκοσμίως, η οποία δεν ξέρω "πως πηγαίνει" εμπορικά αλλά έχει κάθε δικαίωμα να καυχιέται πως έδωσε στέγη σε σπουδαία συγκροτήματα και κυκλοφόρησε ορισμένα απ' τα ποιοτικότερα μουσικά έργα όχι μόνο της δεκαετίας μα ολάκερης της heavy metal ιστορίας.

PLAYLIST ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

1. WHILE HEAVEN WEPT - VAST OCEANS LACHRYMOSE
2. TWENTY3:FIFTY9 - THE COUNT, ACT I, THE SOUL OF A PRISONER
3. TRIAXIS - KEY TO THE KINGDOM
4. HOURGLASS - OBLIVIOUS TO THE OBVIOUS
5. MOB RULES - RADICAL PEACE
6. THE GATES OF SLUMBER - HYMNS OF BLOOD AND THUNDER
7. SAVAGE CIRCUS - OF DOOM AND DEATH
8. FISCHEL'S BEAST - COMMENCEMENT
9. BLACK BONZO - GUILLOTINE DRAMA
10.FIREBIRD - GRAND UNION

MOB RULES - RADICAL PEACE

Παρακολουθώ το Euro power απ' τα ξεκινήματά του. Στα ... γεννητούρια ήμουν εκεί. Το είδα να μπουσουλά, να περπατά, να μεγαλώνει, να ωριμάζει. Ήμουν εκεί. Το αγάπησα, το στήριξα. Με απογοήτευσε. Η ανάπτυξή του ήταν ανώμαλη και διεκόπη πρόωρα. Αυτό που θα 'πρεπε να σηκώσει στις πλάτες του το Heavy Metal και ν' αποτελέσει την εξέλιξή του δεν "έκλεισε" ούτε δεκαετία ζωής (απ' το Keeper...pt I. στο Episode - το Nightfall in Middle Earth είναι άλλη ιστορία). Κάπου εκεί στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ενενήντα το Euro power έκλεισε τον κύκλο του. Εκφυλίστηκε, ευνουχίστηκε.

Αφού απέτυχε κι η προσπάθεια των (θεών) Lost Horizon σταμάτησα να ελπίζω και να προσδοκώ. Συμβιβάστηκα ότι στην καλύτερη των περιπτώσεων (στις εξαιρέσεις δηλαδή) οι ποιοτικοί δίσκοι του χώρου θα 'ναι ... με πολλά συντηρητικά. Κάπου εκεί συνάντησα τους Mob Rules. Παρότι είναι μιάμιση δεκαετία στον χώρο δεν είχα ασχοληθεί με την περίπτωσή τους. Τους γνώριζα ως όνομα, σκόρπια σχόλια και τραγούδια "χάιδεψαν" τ' αυτιά μου, ως εκεί. Βαρύτητα δεν έδωσα. Κακώς μάλλον αν κρίνω απ' το φετινό Radical Peace.
Το γερμανικό γκρουπ με το Sabbathιανό όνομα δεν ανακαλύπτει τον τροχό. Υπερασπίζει και υπηρετεί τίμια αυτό που πρεσβεύει χωρίς καινοτομίες αλλά και χωρίς να "πηδήξει" απ' το τραίνο όταν το ιδίωμα έπαψε να 'ναι εμπορικό και trendy (βλ. Gamma Ray, Nightwish, Edguy κλπ. κλπ.). Το Radical Peace περιλαμβάνει ευκολοάκουστο, μελωδικό, συμφωνικό, πομπώδες, εξαιρετικής ποιότητας, μεσαίων -κατά βάση- ταχυτήτων Euro power, τρομερά δουλεμένο σ' όλα τα επίπεδα. Υπέροχες υμνικές μελωδίες (το μεγάλο ατού), πανέμορφα ακουστικά μέρη (είτε με κιθάρα, είτε με πιάνο), συμφωνικό ύφος που χρωστά αρκετά στους Stratovarius, λιγοστά κι ουσιώδη χορωδιακά φωνητικά τοποθετημένα σοφά εκεί που πρέπει. Ξεχωρίζει η καθαρότητα της μορφής, ο διάχυτος λυρισμός, η ευγένεια των ενορχηστρώσεων, ο συμπαγής ήχος, η χημεία των μελών.

Ενιαία ατμόσφαιρα. Ο δίσκος κυλά ευχάριστα και ομαλά απ' τον εναρκτήριο ύμνο Children of the Flames μέχρι το καταληκτικό The Glance of Fame με τ' όμορφο ρεφρέν. Καμία "κοιλιά", κανένα "συμπληρωματικό" τραγούδι. Ιδιαίτερη μνεία όμως στην δεκαενιάλεπτη εξαλογία The Oswald File. Μαγεία.Αν το Euro power είναι νεκρό τούτοι δε σκυλεύουν το πτώμα του (όπως τόσοι και τόσοι) αλλά φυλάγουν Θερμοπύλες χωρίς να ξεχνούν πως ζουν στον εικοστό πρώτο αιώνα. Μνήμη μα και σύγχρονη διάθεση. Εκτός απ' τις αγαθές προθέσεις έχουν και τον τρόπο. Πλάι στους (πολύ καλούς) φετινούς δίσκους των Desert Sin και των Hammerforce και τον περσινό των Saint Deamon (κρίμα που το Pandeamonium δεν ανταποκρίθηκε). Αρχίζω να ψάχνω τα προηγούμενά τους...