CITADEL - GAME, LIGHT AND SHADOWS

Ο οργασμός που παρατηρείται τελευταία στην Ρωσία κυρίως από νέες (κατά κανόνα χωρίς συμβόλαιο) μπάντες χρίζει ιδιαίτερης προσοχής. Αφορά όμως άλλη ανάρτηση καθώς τούτη έχει σκοπό να παρουσιάσει τους πολλά υποσχόμενους CITADEL οι οποίοι ιδρύθηκαν στις αρχές του αιώνα. Το ντεμπούτο τους (μας) προέκυψε το 2003. Ένα ep πέντε κομματιών με τίτλο τ' όνομά τους που διατίθεται για δωρεάν ''κατέβασμα'' απ' την ιστοσελίδα τους. Το δεύτερο δισκογραφικό πόνημα (και πρώτο πλήρες) ακολούθησε λίγους μήνες πριν : Game, Light and Shadows.
Η εισαγωγή του εναρκτήριου Curator φέρνει στον νου το Pull me Under (βλ.Dream Theater) αλλά σύντομα οι διαθέσεις φανερώνονται. Πομπώδες / συμφωνικό power metal στο ύφος των παλαιών καλών Nightwish. Όσοι αγαπήσατε το Oceanborn και το Wishmaster θα ανακαλύψετε ένα συγκρότημα που εξελίσσει τον ήχο, το ύφος κι όχι απλό υποκατάστατο.Όσοι απογοητευθήκατε (δικαίως) από την mainstream στροφή των Φιλανδών εδώ θα ''χτυπήσετε'' φλέβα χρυσού. Επικό, συμφωνικό, πομπώδες euro power μ' έντονο το folk στοιχείο κι εξαιρετικά ακουστικά μέρη. Κυριαρχεί ο λυρισμός, η μελωδία, η fantasy ατμόσφαιρα, η ευγένεια. Δίπλα στις κιθάρες και τα πλήκτρα το φλάουτο σε -επίσης- πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ σε περισσότερες απ' τις μισές συνθέσεις το βιολί προσθέτει μαγευτικά ηχοχρώματα σ' αυτόν τον μουσικό καμβά. Προσθέστε σ' όλα τούτα και μία μικρή διάθεση για πειραματισμό : πόσοι θα μπορούσαν να φαντασθούν πως σε τραγούδι με τίτλο Sword θα ''χωρούσε'' σόλο με...σαξόφωνο;;; Όλα αυτά βέβαια εάν δεν σας ενοχλούν οι Ρώσικοι στίχοι (εμένα καθόλου). Ααα, και το Shabash είναι το δικό τους Moondance.Να πω και κάτι αιρετικό; Οι Citadel δεν είναι απλά η φυσική συνέχεια των πραγματικών Nightwish αλλά υπάρχουν σημεία στα οποία υπερτερούν. Δεν αναφέρομαι στην έμπνευση και τις υπέροχες μελωδίες, όμως εδώ ακούω μπάσο, κιθαρίστες που ''κατέχουν το τόπι'', μία ΦΩΝΑΡΑ την Anastasya (την θεωρώ καλύτερη της Tarja και εφάμιλλη της Floor Jansen) κι έναν πληκτρά που δεν πάσχει από Hollywood-ιανές / Soundtrack-ικές μεγαλομανίες.Οι Citadel αριθμούν επτά μέλη (συν τρεις guest - ο βιολιστής παίζει σ' έξι τραγούδια) και μέσα από έντεκα συνθέσεις που διαρκούν κάτι λιγότερο από μία ώρα παρουσιάζουν την δική τους (ενδιαφέρουσα) οπτική για το πως πρέπει να παίζεται το ατμοσφαιρικό power σήμερα μέσα σε απόλυτα κλασικές συντεταγμένες αλλά όχι παρωχημένο. Αξίζουν της προσοχής σας και κυρίως ένα δισκογραφικό συμβόλαιο. ΗΜΑΡΤΟΝ ΠΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΥΦΟΥΣ...

HAMMERFORCE - DICE

The mirror calls me, the bell tolls

The wheel of life - it rolls
This magic door to worlds of war
That's what I'm looking for.

Η αυγή του 2009 δείχνει υποταγμένη στη Ρωσική επέλαση όσον αφορά το heavy metal. Μετά την μελωδία των The Arrow έρχεται κι ο power metal κεραυνός των HAMMERFORCE αναγκάζοντας Γερμανούς και βορειοευρωπαίους ν' αναρωτηθούν ποιος τους έκλεψε την φλόγα.

Το DICE δείχνει να ξεπήδησε από την μεσαία περίοδο των Blind Guardian . Δεν αντιγράφει, δεν μιμείται. Υιοθετεί, δανείζεται, εμπνέεται, αναδημιουργεί. Συμφωνικό (μην τρομάζετε...καμία σχέση), σε σημεία επικό, καταιγιστικό - σχεδόν οργιώδες - heavy/power που παρασύρει τα πάντα στο διάβα του, υπερχειλίζει από ενέργεια και πάθος.

I left my prison behind
Now I have nowhere to hide

Dice (με τη σχεδόν...ντίσκο;;; εισαγωγή), Fury of the Nordmen, Fall of Monsegur, Quest to the lonely Mountain επαρκή δείγματα ποιοτικού power metal, τ΄οποίο κόντρα στις επιταγές της εποχής, της αξιολύπητης μουσικής βιομηχανίας και των ευνουχισμένων συγκροτημάτων που προβάλλονται ως αναμορφωτές - σωτήρες δημιουργεί τους δικούς του ήρωες στο μοναχικό μονοπάτι της αφοσίωσης.

Drowned in darkness
Chased by madness
Calm and fearless
Covered by the night.

Το ντεμπούτο των HAMMERFORCE παραμένει δίχως δισκογραφική στέγη - πλην Ρωσίας - και το group ψάχνει για εταιρία. Δεν μπορεί θα υπάρχει κάποιος αρμόδιος που ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΥΦΟΣ...

THE ARROW - LADY NITE

Παρότι ιεραρχικά (χρονικά εννοώ) προηγούνται για παρουσίαση οι Hammers of Misfortune, οι Dark Quarterer και οι Shadow Keep που έβγαλαν δίσκους στα τελειώματα της περσινής χρονιάς έρχεται ο τυφώνας από την Ρωσία να τους κλέψει την προτεραιότητα.
The Arrow τ' όνομα, Lady Nite ο τίτλος του τρίτου δισκογραφικού πονήματος κι αν οι δύο προηγούμενοι δίσκοι είναι στα ίδια επίπεδα...σύντομα θα κοσμούν την δισκοθήκη μου. Στο διαταύτα: μελωδικό heavy-power 80ies αισθητικής με νεοκλασικά αρώματα.Εκπληκτικές μελωδίες, απίθανα riffs και leads, εξαιρετικός (διαυγέστατη παραγωγή) ήχος, λυρισμός, ξεσηκωτικοί ρυθμοί, ο καλπασμός του Sign of Lady Nite, το έπος του Ring of the Time.
Να σταθώ στα μαγευτικά πλήκτρα που άλλοτε καθοδηγούν κι άλλοτε συμπληρώνουν τον ήχο χρωματίζοντας, στην φανταστική κιθαριστική δουλειά (και στα Malmsteen-κής έμπευσης σόλο) και κυρίως στα καταπληκτικά φωνητικά: τέτοιο εύρος, τέτοια χροιά, τέτοιος πλούτος ηχοχρωμάτων...που ήσουν χαμένος εσύ; (Είναι η ιδέα μου ή όντως μοιάζει αρκετά του Fabio Lione ιδιαίτερα στο vibrato;)Κοντολογίς παντρέψτε τους Rising Force των πρώτων άλμπουμ με τους Athena του A New Religion? σε μια πιο κλασικομεταλλική προσέγγιση κι έχετε εικόνα, ως αφετηρία μόνο. Κερασάκι στην τούρτα το bonus track (διασκευή σε-respect-Aria) και οι guest συμμετοχές των H. Kursch (Blind Guardian), P.Wagner (Rage), A.Berkut (Aria). Αν προσθέτουν κάτι; Καλλιτεχνικά όχι, καθώς ο Alex Cap είναι (πολύ) καλύτερος των προαναφερθέντων, εμπορικά ίσως...
Οι The Arrow μπορεί να μην πλησιάζουν τις υψηλότατες κορφές της μεγάλης τέχνης προσφέρουν όμως ποιοτικής μορφής ψυχαγωγία στους αναζητητές που ξαποσταίνουν απ΄την ανάβαση στα γάργαρα νερά της νεοκλασικής μελωδίας και του μεταλλικού πάθους. Η ξεκούραση του πολεμιστή κι η Ρωσική επέλαση συνάμα (αφού ακολουθούν και οι Hammerforce - παρουσίαση με πρώτη ευκαιρία). Απαραίτητο.