HEAVY METAL THUNDER

Μιας και το 2009 ετοιμάζεται να μας αποχαιρετίσει λίαν συντόμως κι αρκετοί δίσκοι - φετινοί - πιθανότατα θα "έμεναν παραπονούμενοι" αποφάσισα χάρη συντομίας χρόνου να ομαδοποιήσω κάποιους απ' αυτούς και ν' αναφερθώ - λακωνικώς έστω - για να αποκρούσω τις τύψεις μου. Με βήμα γοργό πάμε σε πέντε κυκλοφορίες κλασικού heavy metal. Εξού και ο τίτλος.

ANCIENT CROSS - ANCIENT CROSS

- Αλτ, τις ει;
- Φίλοι και σύμμαχοι είμαστε. Ζητάμε την φιλοξενία του πολεμιστή. Καταφύγιο για τη νύχτα.
- Αλλού αυτά. Σύνθημα...
- ANCIENT CROSS.
- Παρασύνθημα...
- Texas Metal.
- Καλώς ορίσατε αδέρφια. Το κάστρο στην διάθεσή σας. Κάθε ξίφος ευπρόσδεκτο...

Οι μυημένοι κατάλαβαν ήδη. Οι Ancient Cross μας έρχονται απ' το Texas (San Antonio) και τιμούν την τοπική σκηνή. Υπάρχουν από το 1992 (μ.α.χ.χ.) κι έχουν μελετήσει το Heavy Metal καλά. Με δασκάλους τους Wyzard, S.A. Slayer, Juggernaut, Watchtower, Helstar, Militia, Syrus (διαβάστε τις επιρροές τους) πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Το ομότιτλο ντεμπούτο τους ''βγήκε'' προ τριετίας αυτοχρηματοδοτούμενο και φέτος ήρθε η ώρα για την επίσημη κυκλοφορία (μέσω δισκογραφικής εταιρίας δηλαδή). Διαφορετικό (και καλύτερο) εξώφυλλο, ίδιο track list.

Soldiers march on killing fields
Waking endless nights again
My eyes now see the hate
Repentance comes too late
It comes too late.

Στο δια ταύτα : οι Τεξανοί προσφέρουν σκοτεινό, ατόφιο, ανόθευτο επικό μέταλλο. Riff από λειωμένο ατσάλι (απ' τα καλύτερα του είδους), κολασμένοι επικοί ρυθμοί κι ένας τραγουδιστής που μ' έκανε να ... ανασκευάσω. Η αρχική (στις πρώτες ακροάσεις) εκτίμησή μου πως αποτελεί τον αδύναμο κρίκο του σχήματος αποδείχθηκε πρόχειρη. Χα!!! Αυτός δεν είναι απλός (δηλαδή συμβατικός) τραγουδιστής, όχι. Είναι ένας μάγος / πολεμιστής που άλλοτε ψιθυρίζει μαγικές επικλήσεις για να ξορκίσει το κακό, άλλοτε ουρλιάζει παρασυρόμενος απ' το μεθύσι της μάχης κι άλλοτε βρυχάται στα βάθη της αβύσσου πολεμώντας τις στρατιές της κόλασης. Θαυμάστε ερμηνείες.Ζοφερή ατμόσφαιρα, η (μόνιμη;) απειλή του κακού, χθόνια πλάσματα του πρωτογενούς σκότους, δαιμονικά όνειρα. Ατμόσφαιρα που παραπέμπει στην τρίτη δεκαετία του περασμένου αιώνα και στα ξεκινήματα του ''κύκλου του Lovecraft''. Δηλαδή στην fantasy λογοτεχνία πριν αυτή εξειδικευτεί σε ξεχωριστά ρεύματα (βλ. ηρωική, τρόμου, επιστημονική κλπ.) και στην γνωστή τριάδα : H.P.Lovecraft, R.E.Howard, C.A.Smith.

The son she bares now leads the hounds of hell to war
The king now fights against the child of Lucifer.

Δεν υπάρχει φως εδώ παρά μόνο έρεβος κι η φλόγα του κεριού που τρεμοπαίζει. Τίποτε ηρωικό, μόνο απόγνωση. Καμία δόξα, μονάχα επιβίωση. Κανένα φωτοστέφανο για τον νικητή, απλώς ανακούφιση. The Queen is Dead, Candle Fades, The Hourglass, In Dreams δίπλα στις κορυφαίες στιγμές του Heavy Metal, ενώ το επιλογικό Forsaken αποτίει φόρο τιμής στην σκηνή του Τέξας. Το ρεφρέν είναι ο καθρέπτης :

The cross that shines again was cast from here you know
The Wyzard's Watchtower has helped us all to grow
And Militia's Juggernaut has cleared the path for us
In San Antonio began the Helstar's Wrath.

Για τους λιγότερο μυημένους οι Ancient Cross είναι -μεταξύ άλλων- τα παιδιά των Omen και Manilla Road σε περισσότερο βελτιωμένη και πολύ πιο τεχνική έκδοση. Για την ακρίβεια (κι ας φανώ αιρετικός) αγγίζουν επίπεδα που (οι προαναφερθέντες) μόνο φαντάστηκαν. Το ομότιτλο ντεμπούτο τους ''κουβαλά'' όλα τα χαρακτηριστικά της επικής τέχνης στον Δυτικό πολιτισμό. Πλεονεκτήματα και (κραυγαλέα) μειονεκτήματα. Είναι χθόνιο μ' έναν γοητευτικό και τίμιο τρόπο. Μυθικός δίσκος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά...

ALTAR OF OBLIVION - SINEWS OF ANGUISE (Opus 1 in D-Minor)

Sad winds will raise my pinnacle of power...

All my life I've been slave to society,
slave to the daily grind and slave to my own mind
Gladly believing in promises from above,
mass hypnosis; the price of entry
Pity suppressed, the ambitions are flying high,
rise to power, monopolizing the truth
Misplaced idealism, powerful criticism;
hatched out of the same egg,
I'm a pawn in their deadly game.

Φθινόπωρο 1942. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος μαίνεται κι ένας νεαρός ξανθομάλλης στέλνεται στα ανατολικά σύνορα της Γερμανίας να πολεμήσει τον κόκκινο στρατό. Η ώρα της δόξας ήρθε. Ο εμπνευσμένος ηγέτης, η άρια φυλή, η τιμιότητα, η αγνότητα, η ανωτερότητα του πολιτισμού -του οποίου ο νεαρός αισθάνεται φορέας και φύλακας- θα συντρίψει τις δυνάμεις της παρακμής, της διαφθοράς, της μαλθακότητας. Τα σκοτάδια θα υποχωρήσουν κι ένας νέος χρυσός ήλιος θ' ανατείλει.

Ρίχθηκε στη μάχη με όρεξη, μ' ανδρεία. Όσο περνούσε ο καιρός όμως άρχισε ν' αμφιβάλλει. Οι αντιξοότητες, το ανυπόφορο κρύο, οι εικόνες φρίκης, η απώλεια συντρόφων, αυτοί οι αναθεματισμένοι οι Ρώσοι. Μα δεν ... τελειώνουν ποτέ; Κι άλλοι; Κι άλλοι; Πόσοι ακόμη; Που είναι η ανωτερότητα της πολεμικής μας μηχανής; Ψέματα μας έλεγαν τόσο καιρό; Ψέματα! Οι ''αλήθειες'' ενός παράφρονα. Κι εμείς τα πιόνια; Οι αναλώσιμοι; Το κρέας μπρος στη μηχανή του κιμά; Που είναι η δόξα; Ποιοί είναι οι ''κακοί''; Οι εχθροί ή αυτοί που μας μεγάλωσαν μες στο ψέμα;

Ο νεαρός στρατιώτης που ωρίμασε απότομα δεν έχει περιθώρια επιλογής. Θα συνεχίσει να πολεμά μέχρι το πικρό φινάλε υπερασπιζόμενος αυτούς που του έταξαν χρυσάφι για να βρει μόνο άμμο, που του υποσχέθηκαν το στεφάνι της ξανθιάς δόξας για να βιώσει μόνο φρίκη και θλίψη, που τον ''έστεψαν'' υπερασπιστή της αλήθειας για να συνειδητοποιήσει πως είναι μονάχα πιόνι της προπαγάνδας. Θα συνεχίσει να πολεμά μέχρι το τέλος βασανιζόμενος απ' τα ηθικά διλήμματα σκοτώνοντας τους εχθρούς, οι οποίοι πιθανά έχουν πέσει κι εκείνοι θύματα της δικής τους προπαγάνδας. Μόνος μέχρι το πικρό τέλος...

It's the war of the flowers

We'll take what is ours
Our lone power ruler.

Still alive and hunted
Seal the final triumph
The bitter fruits of evil.

Οι Altar of Oblivion μας έρχονται απ' την Δανία και προσφέρουν το απόλυτο epic doom metal για το 2009. Με μία γρήγορη αναδρομή στη μνήμη πιθανότατα και των τελευταίων ετών. Το Sinews of Anguish : Opus 1 in D-Minor είναι το ντεμπούτο τους και διαπραγματεύεται την ιστορία που -σε περίληψη- διαβάσατε. Πέρα απ' το άκρως ενδιαφέρον στιχουργικό μέρος (διαβάστε οπωσδήποτε τους στίχους-χωρίς αυτούς χάνεται ένα μεγάλο μέρος από τη μαγεία του δίσκου) το ουσιαστικότερο είναι πάντα η μουσική. Κατά βάση επική με doom προεκτάσεις. Κύριο χαρακτηριστικό το δραματικό στοιχείο εκφραζόμενο με πομπώδη μεγαλοπρέπεια. Θαρρώ πως οι φίλοι των Solstice θα δακρύσουν από συγκίνηση παρά τις φαινομενικές διαφορές.

Oh, we stand behind you with fortitude

We stand behind you in the midst of danger; you will sigh and weep
Oh, we have not vanished in the ending storm
We have not lost our saviour in the nightly fire raging storms.

Το The Final Pledge που ''ανοίγει'' τον δίσκο αγγίζει την καρδιά της επικής μουσικής. Καλύτερα δεν ξέρω αν γίνεται, πιο επικό δεν γίνεται. ΥΜΝΟΣ... Το Wrapped in Ruins είναι το μόνο που υπήρχε στο προ διετίας demo (The Shadow Era), η κραυγή απόγνωσης / επίκλησης (GOTT!!!) δε, στον επίλογο συγκλονίζει. Χωρίς διάθεση ν' αναφερθώ σ' όλα τα τραγούδια ένα προς ένα θα σταθώ στο δεκάλεπτο My Pinnacle of Power ίσως την καλύτερη σύνθεση του άλμπουμ με το βασικό μουσικό θέμα να μας γυρίζει πίσω στα πρώτα χρόνια των Candlemass.

Επίσης στο A Retreat into Delusions, στην μπαλάντα του δίσκου όπου πάνω σε μια όμορφη μελωδία το φλάουτο, η ακουστική κιθάρα και τα (σε στυλ τενόρου) φωνητικά μαγεύουν.

Close your eyes, my friend
Leave the twinge behind
Close your eyes again
I'll never leave you.

Rigidly holding out
Battles of argument
Men of illusion break
Fall of an idol.

Να μην αφήσω παραπονούμενο το μελαγχολικά υμνικό Stainless Steel όπου το επικό ρεφρέν δείχνει να ξεπήδησε απ' τις χρυσές μέρες των 80ies. Οι Altar of Oblivion μόλις με τον πρώτο δίσκο τους δείχνουν σαν έτοιμοι από καιρό. Έχουν σωστές βάσεις (διαβάστε τις επιρροές στην ιστοσελίδα τους), μουσική παιδεία (αχ! αυτή η φωνάρα) και μπόλικο ταλέντο μπολιασμένα με το απαραίτητο μεράκι σ' ένα είδος που ουδέποτε υπήρξε εμπορικό. Οι φίλοι του σοβαρού επικού heavy metal ας σπεύσουν. Και κάποιος να στείλει από μία κόπια στους Candlemass και στους DoomSword...

TYR - BY THE LIGHT OF THE NORTHERN STAR

When pagan poets speak of heathen heroes...

We ride for the battle, my brothers by my side
We fight, we were still standing by the morning light
They died, well at least those who didn't run to hide
We ride for the borough where mead and wenches bide.

Κανονικά το ρεφρέν (και η ακρόαση) του Ride θά 'πρεπε ν' αρκεί. Αν δεν σας έπεισε μην διαβάσετε το υπόλοιπο. Τζάμπα κόπος.
Στο φαινόμενο TYR αναφέρθηκα εκτενώς μερικούς μήνες πριν (Δεκέμβριος 2008) με αφορμή την παρουσίαση του εκπληκτικού Land. Το καινούριο τους δισκογραφικό πόνημα φέρει τον τίτλο By the Light of the Northern Star και είναι concept με κεντρική ιδέα κάποιους ''απολίτιστους'', ''βάρβαρους'' ειδωλολάτρες που αρνήθηκαν -άκουσον, άκουσον!!!- να γονατίσουν και να προσκυνήσουν τον νέο θεό της αγάπης, της ειρήνης, της συναδέλφωσης, της ηθικής. Μα πως είναι δυνατόν; Βρε τους ... παλιοχαρακτήρες, εμείς τους φέρνουμε τα δώρα του πολιτισμού κι αυτοί αντιδρούν; Λεπίδι...

Heathen heart,Pagan pride
Faring far, Sword by Side.

Μουσικά, οι TYR έριξαν τον πήχη των απαιτήσεων συνειδητά. Αποφάσισαν να προσαράξουν σε πιο ρηχά νερά. Δηλαδή να γίνουν πιο εύληπτοι στον μέσο ακροατή. Τα ύψη των LAND, RAGNAROK θέλουν μάτι αετίσιο. Δεν είναι για τον καθένα. Κανείς φόβος ανησυχίας όμως. Αυτό έγινε μελετημένα, χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα. Είναι θέμα έμπνευσης και ικανότητας.

Even though we won the war today
They will find another way
Don't give up without a fight
Take what give the norn.

Ετούτοι οι viking απ' τα νησιά Φερόε πιστοποιούν για μία ακόμη φορά πως ο θρόνος του κορυφαίου επικού συγκροτήματος της δεκαετίας τους ανήκει δικαιωματικά. Τραγούδια όπως το Ride, το Northern Gate και το By the sword in my Hand γράφονται μόνο από πολύ μεγάλες μπάντες. Κι εκεί ανήκουν οι TYR, στην ελίτ.

In the mass grave of mythology
lie the legends of the past,
Discarded superstitions,
Although once held high both in honour and in awe.

Now they have fallen
too far to rise,
and closed their eyes
The time and the tide.

ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ (Hold the heathen Hammer high, with a battle cry For the pagan past I live and one day will die), ΜΝΗΜΗ (All knew our greatest times had come to an end, We proudly carved a memorial stone. There to stand alone though the ages long, Lasting onto later times of the world), ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ (There's a fire in his eye, As he holds his hungry sword into the sky), ΗΡΩΙΚΗ ΗΘΙΚΗ (Show your swords, Drive them down, Hold my hoards, Give no ground, Show your swords).

Και κείνο το By the sword in my Hand θυμίζει τον Ισλανδό ραψωδό, τον Έγκιλ Σκαλάγκριμσον, όταν βιαζόταν να μεγαλώσει :

By the sword in my hand
I will conquer the land
I will decimate and decapitate
Those who question the sword in my hand.
(B.T.S.I.M.H. - TYR)

Η μάνα μου μου είπε
Ότι θα μου αγοράσει
Ένα καράβι κι ωραία κουπιά
Για να σαλπάρω με τους Βίκινγκς.
Θα στέκομαι στην πλώρη,
Θα κυβερνώ το πολύτιμο knorr,
Θα φτάνω στα λιμάνια
Και θα σφάζω ανθρώπους
τον ένα μετά τον άλλο.
(Ποίημα του Έγκιλ, γιου του Γκριμρ του Φαλακρού)

Το BY THE LIGHT OF THE NORTHERN STAR μπορεί να είναι πιο βατό σε σχέση με τα δύο προηγούμενα κρύβει όμως την ίδια έμπνευση, το ίδιο μεράκι και συντηρεί τον μύθο των TYR. Συντηρεί και καλεί συνάμα. Πόσοι θ' ακούσουν το κάλεσμα; Ας μην τους απογοητεύσω...

CONQUEST OF STEEL - STORM SWORD : RISE OF THE DREAD QUEEN

Καλώς ήρθες. Ξάπλωσε σ' εκείνον τον καναπέ. Είσαι αναπαυτικά; Χαλάρωσε. Κλείσε τα μάτια. Ξέχνα τα πάντα. Άδειασε το μυαλό σου. Μην σκέφτεσαι τίποτε. Πίσσα, σκοτάδι. Τα κατάφερες; Τώρα ανακάλεσε στην μνήμη την πρώτη φορά που άκουσες το Into Glory Ride, συγκίνηση, υπερηφάνεια... Προχώρα στο μονοπάτι τ' ατσαλιού. Επόμενη στάση το Graceful Inheritance. Θυμάσε; Δωρικό ύφος, μεγαλείο... Σέλωσε τ' άτι, συνεχίζεις. Hammerheart. Δέος... Πίσω στον δρόμο: Champion Eternal, επική ανάταση... Μία στάση ακόμη: New Dark Age, παγανιστική θεώρηση-ο ύμνος των ηττημένων νικητών. Η μύηση ολοκληρώθηκε. Άνοιξε τα μάτια. Με νωπές τις αναμνήσεις ξεκίνησε την ακρόαση του Storm Sword: Rise of the Dread Queen των Conquest of Steel. Δεν θα το βρεις να υπολείπεται. Ίσιο μπόι...

Πρώτη επαφή με τη βρετανική μπάντα και κρίνοντας απ' την ποιότητα του δίσκου αναρωτιέμαι γιατί; Πως μου διέφευγαν τόσα χρόνια; Οι φίλοι της επικής τέχνης και του σοβαρού heavy metal ας ξεθηκαρώσουν τα ξίφη κι ας γυαλίσουν τις ασπίδες αν δεν θέλουν ν' απουσιάζουν απ' το πανηγύρι της φύσης και την γιορτή των σπαθιών.

Η Αγγλία δείχνει να ξυπνά από πολύχρονο λήθαργο (η εξαίρεση του κανόνα πάντα ισχύει και στην περίπτωσή μας λέγεται Richard Walker βλ. Solstice, Isen Torr) και με μπάντες όπως Battlewitch, Dark Forest, Sleipnir προτάσσει το ατσάλι της στην μηδενιστική Ευρώπη. Αιχμή του δόρατος οι Conquest of Steel οι οποίοι δεν έχουν μόνο τις προθέσεις αλλά και τον τρόπο. Κι ο τρόπος είναι ένας: βάπτιση στα καθάρια νερά, στις ιερές πηγές της ελληνικής μυθολογίας.

Είναι μάλλον εντυπωσιακό ως σύμπτωση πως σε δύο απ' τις καλύτερες φετινές κυκλοφορίες (Conquest of Steel, Slough Feg) υπάρχει αναφορά σε μία από τις σημαντικότερες νοητικές εποπτείες της παγκόσμιας λογοτεχνίας: τον Οιδίποδα. Με την διαφορά πως στο Storm Sword αποτελεί τον κεντρικό άξονα (μαζί με την Ιοκάστη βεβαίως) ανάπτυξης των στιχουργικών ιδεών του συγκροτήματος.

Στο μουσικό μέρος μην περιμένετε καινοτομίες. Αγνό επικό heavy metal ''βουτηγμένο'' στην μουσική παράδοση της γηραιάς ηπείρου προεξαρχόντων των -ευτυχώς αρκετών- ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΩΝ ακουστικών σημείων. Απαραίτητη υποσημείωση και παράδοξο συνάμα: τα μέρη με την ακουστική κιθάρα εκτελεί ο ...μπασίστας κι όχι κάποιος απ' τους δύο κιθαρίστες!!!

Είναι προφανές πως οι Conquest of Steel δε δημιουργούν το δικό τους σύμπαν. Αποτελούν όμως έναν ''αυτόνομο'' πλανήτη στο ήδη υπάρχον που φλέγεται απ' τις αχτίδες του ήλιου-Manowar και αναπαύεται στο ημίφως της σελήνης-Iron Maiden. Το track list λειτουργεί ενδεικτικά:

1. The Final Battle (intro)
2. Conquest through Fire and Steel
3. The Prophecy
4. Scourge the Land
5. A People Betrayed
6. Unholy Union
7. The Hangman's Smile
8. Spirit of War
9. Jocasta Rising
10.Even the Gods may be Overthrown
11.Raise your Fist
12.Lament of the Steel
13.An Empress is Born
14.The Prophecy Reprise

Ένα πλήρες, με ομαλή ροή κι ενιαία ατμόσφαιρα, επικό έργο που απευθύνεται σε εξειδικευμένο κοινό κι έμπειρους ακροατές ίσως καθιστά περιττές επί μέρους αναλύσεις. Δεν μπορώ να μην σταθώ όμως στο Unholy Union όπου η άγνοια, η αισθαντικότητα κι ο λυρισμός του έρωτα διακόπτονται βιαίως από την γνώση και την ύβρη. Η μουσική απεικόνιση είναι εκπληκτική. Το Raise your Fist δε, απ' τους συγκλονιστικότερους ύμνους στην ιστορία της αγαπημένης μας μουσικής, είναι ένα διονυσιακό μεθύσι. Πως η θλίψη, η μελαγχολία μετατρέπονται μέσω της οργής σε δύναμη, δημιουργία. Κάθαρση. Όση η απόσταση απ' το ''Mother, Father you should never close your eyes'' μέχρι το ρεφρέν: ύψωσε τη γροθιά σου...

Στο A People Betrayed αναρωτιέσαι πόσο ''τυραγνισμένα'' επική μπορεί να γίνει η βίωση κι η αντιμετώπιση της προδοσίας, το Lament of Steel θα κάνει τους Manowar να ζηλέψουν τον τρόπο με τον οποίο αρχίζει, το Jocasta Rising θα θυμίσει τις πρώτες (επί Di'Anno) ημέρες των Maiden, στο The Prophecy το έμπειρο αυτί θ' ανακαλύψει τις Lizzy Borden φωνητικές γραμμές, ενώ διάσπαρτα (λιγοστά μεν, ουσιώδη δε) prog ξεσπάσματα -όπως στο ξεκίνημα, μετά την ακουστική εισαγωγή, του Scourge of the Land- δίνουν πόντους στο τελικό αποτέλεσμα.Η περσινή επική έκπληξη (οι TYR πάντα εκτός συναγωνισμού) ήταν οι Etrusgrave. Η αντίστοιχη φετινή δείχνει των Conquest of Steel. Το Storm Queen είναι καταδικασμένο να περάσει απαρατήρητο και με την πάροδο του χρόνου να γίνει κλασικό, δίπλα στα αριστουργήματα του παρελθόντος.

HYBORIAN STEEL - AN AGE UNDREAMT OF...

Never shall we be forgotten
Destiny's book written by
HYBORIAN STEEL...

Το φως της ημέρας αργοσβήνει κι η νύχτα μας τυλίγει ηδονικά με το σκοτεινό της πέπλο. Ο ήλιος κρύβεται πίσω από κάτι άσχημα μεγάλα κτίρια. Αναρωτιέμαι για την αισθητική της πόλης αλλά δεν έχω χρόνο. Κατ' οίκον υπερωρίες. Σαν να μην έφθανε ο εργασιακός φόρτος στη δουλειά. Ταμειακές υποχρεώσεις, φόροι, πίνακες και διαγράμματα πωλήσεων. Τί σχέση έχω 'γω με δαύτα; Δουλειές γραφείου, κοινωνία υπαλλήλων, μαλθακά αστικά πρότυπα.

Μήπως είμαι εγώ ο περίεργος; Αυτός που αδυνατεί να προσαρμοστεί; Ο αντικοινωνικός; Φέρνω στην μνήμη τους συναδέλφους μου... Αδιάφορα μικροπρεπή ανθρωπάκια χωρίς τίποτε καλό ή κακό μέσα τους. Προσπάθησα για λόγους κοινωνικότητας να μετάσχω στις συζητήσεις, στα ενδιαφέροντά τους. Μάταιος κόπος, πλήρης βαρεμάρα. Μα πώς μπορεί να ζει κάποιος χωρίς να υπάρχει; Χαζό ερώτημα.

Απόψε δεν έχω διάθεση για δουλειά. Εκείνες οι φωνές ακούγονται όλο και πιο έντονα. Κάτι ψιθυρίζουν, κάτι ψέλνουν, κάποιον καλούν. Προσπαθώ να τις αποβάλλω απ' την σκέψη μου, αδυνατώ. Μηχανικά, σχεδόν, τοποθετώ ένα δίσκο στο Cd player. Ο χώρος γεμίζει από ήχους μάχης και κλαγγές σπαθιών. Προχωρώ προς το σφραγισμένο δωμάτιο. Το δικό μου κάστρο. Εκεί που άλλος άνθρωπος δεν έχει μπει. Μόνον εγώ για αυτοσυγκέντρωση, ηρεμία και διαλογισμό όταν η κατάσταση φθάνει στο απροχώρητο. Θαυμάζω για πολλοστή φορά τους πίνακες, τ' αγάλματα των πολεμιστών, τις πανοπλίες. Και κείνο το τεράστιο ξίφος. ΙΒΟΡΙΑΝΟ ΑΤΣΑΛΙ, μπα ούτε απ' το Toledo. Η σχεδίαση πάντως είναι εντυπωσιακή. Το κρατώ στα χέρια μου και το σηκώνω ψηλά. Πάντα αυτό μου δίνει θετική ενέργεια, δεν αναρωτήθηκα ποτέ το γιατί. Αυτή τη φορά όμως είναι διαφορετικά. Και κείνες οι φωνές δυναμώνουν συνεχώς. Πολλαπλασιάζονται...Υπνωτισμένος γυρίζω το βλέμμα στον καθρέπτη. ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΡΠΕΤΟΥ με κοιτούν με δαιμονική χαρά και χθόνια σοφία. Δεν τρομάζω. Γιατί το βλέμμα μου φαίνεται οικείο; Κοιτάζω ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗ. Ονειρεύομαι; Ξύπνιος; Ανοιγοκλείνω τα μάτια. Το πλάσμα έχει χαθεί. Και πάλι όμως αδυνατώ να δω στον καθρέπτη το αυτονόητο...εμένα! Ή μήπως όχι; Οι ψαλμωδίες άρχισαν να υποχωρούν και βυθίστηκα σε ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΑΝΟΝΕΙΡΕΥΤΗ. Σε μία εποχή που δεν τη γράφουν τα ιστορικά βιβλία μα είναι πέρα ως πέρα αληθινή. Ναι τώρα αρχίζω και θυμάμαι. Ιβοριανή εποχή. Οι πολιτισμοί που δημιουργήθηκαν μετά την πτώση της Ατλαντίδος.

Ένα-ένα μου 'ρχονται στην μνήμη. Ένας άνδρας ψηλός, μυώδης, με μακριά μαύρα μαλλιά με κοιτάζει. Το χαμόγελο στα χείλη του δεν κρύβει την βαθιά μελαγχολία στα γαλάζια μάτια. Υπήρξες; Υπήρξαμε; Ήμαστε ένα; Είσαι αυτός που νομίζω; Είμαι ο ΚΙΜΜΕΡΙΟΣ θρύλος απ' άκρη σ' άκρη της γνωστής -τότε- γης.

I am Cimmerian, free as the wind

Civilization will not chain
my glorious dreams.
Come forth ye wicked and meet thy doom!
To your ancestors I
will send you, feeble fools!

Ήμουν πολλά πράγματα. Στρατιώτης, μισθοφόρος, τυχοδιώκτης, κουρσάρος (με τους ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΑΚΤΗΣ), εραστής, βασιλιάς. Αγαπήθηκα, μισήθηκα. Πάντα πολεμιστής, πάντα βάρβαρος πολέμησα τους ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΥ ΧΑΟΥΣ. Κέρδισα τον κόσμο, νίκησα τον χρόνο...
Οι φωνές κόπασαν. Ο δίσκος έχει -απ' ώρα- τελειώσει. Χαμένος στο μεταίχμιο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας αδυνατώ να συνειδητοποιήσω αν τό 'ζησα ή τ' ονειρεύτηκα. Έχει σημασία; Υπάρχει διαφορά; Ξημερώνει. Η ανατολή του ηλίου είναι πάντα πιο όμορφη απ' τη δύση. Όχι όμως στο τσιμεντένιο έκτρωμα που λέγεται μεγαλούπολη. Έξω, στην φύση. Υπέροχος τρόπος για να ολοκληρωθεί μια ''ανονείρευτη'' βραδιά.
ΥΓ1. Οι Hyborian Steel είναι άξιοι μαθητές των Manilla Road και των Omen. Για ν' αποδειχθούν και άξιοι διάδοχοι χρειάζονται δουλειά, κόπο, βελτίωση των (χτυπητών) αδυναμιών και -φυσικά- διάρκεια. Ο χρόνος ας δουλέψει υπέρ τους αν κι οι εποχές δεν ευνοούν.
ΥΓ2. Η αγάπη για τον R.E.Howard είναι εμφανής τόσο στιχουργικά-μουσικά όσο και στα ψευδώνυμα των μελών της μπάντας (π.χ. τον τραγουδιστή τον λένε Howie Roberts). Άκρως δεκτικοί στα πλεονεκτήματα ας μην υιοθετήσουν και τα μειονεκτήματα του Τεξανού συγγραφέα.

GOD OR MAN ?

Λίγες κουβέντες καθαρές και σταράτες όσο είμαι ''νηφάλιος''. Γιατί από τη στιγμή που θα πατηθεί το play και πλημμυρίσει το κάστρο απ' τις νότες, τις μελωδίες, τους ρυθμούς των Manowar και τη φωνάρα του Eric ξεχνώ τ' όνομά μου, χάνω την επαφή με τον κόσμο των θνητών, ξυπνά μέσα μου το κτήνος κι ο θεός. Η μουσική των Manowar ήταν ο μεγάλος έρωτας της εφηβείας μου. Όσο κι αν προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ μεγαλώνοντας για ν' αποκτήσω μια πιο αντικειμενική-κριτική ματιά (κάτι που κάνω μ' όλους τους δίσκους με τους οποίους έρχομαι σ' επαφή, είτε μ' αρέσουν είτε όχι)...άδικος κόπος. Εδώ οι μουσικολογικοί όροι πάνε περίπατο. Εδώ υπάρχει πάθος, φλόγα, ουρανός, φωτιά. Και μ' αυτά τα δεδομένα πατώ το play :

MANOWAR - THUNDER IN THE SKY (ep)

Step aside
Where I ride
Or you will die.

ΕΒΔΟΜΑΔΑ MANOWAR. Από το Σάββατο που επιτέθηκε στα ηχεία μου έπαψα κάθε δραστηριότητα εκτός των απολύτως υποχρεωτικών, δηλαδή δουλειά (δεν αστειεύομαι, αν μπορούσα θα 'παιρνα άδεια) και (λιγοστό) ύπνο. Οι υπόλοιπες ώρες αφιερωμένες στην μυσταγωγία των ακροάσεων. Ούτε φίλους, ούτε γνωστούς, ούτε γκόμενες (πρώην και επόμενες), ούτε κοινωνικές υποχρεώσεις, ούτε παραλίες (μιλάμε για καλοκαίρι σε νησί), ούτε μπαρότσαρκες (ακύρωσα ακόμη και την Σαββατιάτικη έξοδο).
Μετά από μερικές εκατοντάδες ακροάσεις κι έχοντας πλήρη γνώση των συνεπειών του νόμου καταθέτω με το χέρι στην καρδιά, χωρίς φόβο και πάθος. Και γράμματα ξέρω...
Το ep σπέρνει ανέμους και θερίζει θύελλες. Σπέρνει τον όλεθρο και θερίζει την καταστροφή. Σπέρνει λιωμένο ατσάλι και θερίζει έπη.Το ομότιτλο (Thunder in the Sky) είναι Manowar νεοτέρας κοπής. Ακούγεται όμορφα, ευχάριστα, συναυλιακό, ρυθμικό δεν πρόκειται όμως να προσθέσει κάτι (ούτε ν' αφαιρέσει βέβαια) στον μύθο της κορυφαίας επικής μπάντας.
Ακολουθεί ο πρώτος κεραυνός (απ' το σφυρί του Thor βεβαίως) : το Let the Gods Decide με το εκπληκτικό βασικό μουσικό θέμα. Τί riff είναι αυτό; Και πόσο διαφορετικό...

I am the keeper of the laws
Decided by the gods.

Ευελπιστούσα πως δεν θ' άκουγα χειρότερη μπαλάντα απ' το Courage. Δεκατρία χρόνια μετά ήρθε η ''κρυάδα'', το Father ντε. Θέλετε και σχόλιο; Προσπέρασα.

Fight with blood
Fight with steel
Die with honor
Never Yield.

Fearless hearts
Filled with pride
Into glory we shall ride.

I'll die fighting with My brothers side by side.

Το Die with Honor ήταν γνωστό από πέρυσι. Πομπώδες, επικό, δείχνει η φυσική συνέχεια του Gods of War (με ολίγην από Call to Arms), με κέρδισε με τις ακροάσεις. Κι οι στίχοι του δημιουργούν μια όμορφη Σπαρτιάτικη εικόνα.

If I should return
With my body on my shield
Tell my son I chose
To die than Yield.

Για το Crown and the Ring τα σχόλια περιττεύουν. H metal version δεν είναι παρά ο ''επιμεταλλωμένος'' επίλογος. Έχει το ενδιαφέρον του αλλά δεν χωρά βελτιώσεις το τέλειο. Κι η ερμηνεία του Adams εξίσου εκθαμπωτική όπως και τότε. Εικοσιένα χρόνια μετά.
Και τώρα τα δύσκολα: ο επίλογος...

Tell me
Will I live or die
Then tell me why
Now tell me who I am
God or Man.

ΕΠΕΛΑΣΗ. Επέλαση ιππικού, επέλαση τεθωρακισμένων, τυφώνας, ηφαιστειογενής λάβα. Τίποτε όρθιο, τίποτα στη θέση του, τίποτε ίδιο μετά. God or Man. Τα λόγια φτωχά. Δίπλα στα κλασικά άσματα του παρελθόντος. ΕΠΟΣ, ισοπεδωτικό, ύμνος, σαρωτικό ρεφρέν, ομοβροντία, κανονιοβολισμοί, πυρ κατά βούληση, πόλεμος. Όταν ο (συγκλονιστικός) Adams ουρλιάζει I'm alive οι Βαλκυρίες ξέρουν πως δεν ήρθε ακόμη η ώρα να επέμβουν.
Μοναδικό μείον του έπους, η μουσική γέφυρα (στο σημείο που λέει You know the curse of my pain) είναι όμοια με την αντίστοιχη των Judas Priest στο Breaking the law.

Για το δεύτερο CD με το Father ερμηνευμένο σε δεκαπέντε διαφορετικές γλώσσες δεν έχω άποψη. Μόνο την ελληνική version άκουσα για ευνόητους (δηλαδή αρχειακούς) λόγους και την αντιμετώπισα με χαμόγελο.
Το Thunder in the Sky είναι ένα καλό ορεκτικό. Περιμένω πως και πως τον δίσκο. Και πιστεύω πως το πάθημα του Gods of War (όπου οι καλύτερες στιγμές ήταν γνωστές πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ λόγω του ep που είχε προηγηθεί) έγινε μάθημα. Θεωρώ περιττό να τονίσω τις εκπληκτικές ερμηνείες του Adams. Όχι όμως και την επιστροφή στα τύμπανα του Donnie Hamzik, (ο drummer του Battle Hymns).

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ : Θέλω βινύλιο...ΤΩΡΑ!!!

DARKEST ERA - THE JOURNEY THROUGH DAMNATION

Η αναζήτηση της γνώσης δεν τελειώνει ποτέ. Και τα ερεθίσματα άπειρα αν οι αισθήσεις είναι σ' εγρήγορση και το μάτι κοφτερό. Προσέχοντας την αφίσα του Up The Hammers festival...να 'σου οι DARKEST ERA. Όπα τί είναι τούτοι; Για να μετέχουν σε μια τέτοια συναυλία δεν μπορεί, του ''χώρου'' θα 'ναι. Πρώτο βήμα το Metal Archives: βιογραφικό, ύφος, δισκογραφία κι όλα τα σχετικά. Δεύτερο βήμα το My Space: δείγμα ηχητικό άριστον. Τρίτο βήμα, download. Τέταρτο βήμα (ακολουθεί) : αγορά. (Ελπίζω να υπάρχει στο festival ειδάλλως παραγγελία από internet.)Στο διαταύτα: αυτοί οι Ιρλανδοί με μόλις ένα ep τεσσάρων τραγουδιών έβαλαν φωτιά στα ηχεία και πυρπόλησαν το κάστρο μου. Το The Journey Through Damnation υπόσχεται μεγάλα πράγματα : μια μπάντα έτοιμη να κατακτήσει άμεσα την κορυφή. Οι φίλοι των Primordial (διαβάστε τις δηλώσεις του Alan), Doomsword, Slough Feg, Solstice, Old Season, Scavenger, φυσικά Manowar / Bathory βρήκατε το ''next big thing''. Ας αφήσουμε τους trendy όρους όμως, στην ουσία: ΕΠΟΣ.Η Ιρλανδέζικη περηφάνεια σε ύμνους πολέμου, μελαγχολίας, θριάμβου, κάθαρσης με την ιδιαίτερη οπτική της καταγωγής τους. ΣΟΚ, ΔΕΟΣ, ΜΕΓΑΛΕΙΟ, ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, η τρίχα κάγκελο, ΕΠΟΣ !!!!!!

TYR - LAND

Το πρώτο πράγμα που έκανε
ο θεός είναι το μακρινό ταξίδι

ΣΕΦΕΡΗΣ

Τον θεό TYR τον σύστησαν στο μεταλλικό κοινό οι BLACK SABBATH στα τέλη των 80ies με τον (εξαιρετικό) ομότιτλο δίσκο τους. Αυτός ήταν κι ο λόγος που είδα με συμπάθεια την περίπτωσή τους. Κόντρα μάλιστα στην αποθαρρυντική (για μένα) ταμπέλα Viking/Pagan metal. Ευτυχώς ετούτοι οι Βίκινγκς απ΄τα νησιά Φερόε όχι μόνο δε με διέψευσαν αλλά η πρωταρχική συμπάθεια μετατράπηκε σε λατρεία και υπέρμετρο θαυμασμό. Epic metal υψηλότατων προδιαγραφών που δεν έχει να ζηλέψει τίποτε (κυριολεκτώ) απ' τις μεγάλες μπάντες του παρελθόντος.

Do not change by your choice to believe in a lie!
You should sail out and see where you stand!I demand,
For the moment you choose to believe,you deceive
And you're building your castles on sand.

Το ''Land'' είναι η τέταρτη απόπειρα των Σκανδιναβών κι έχει δύσκολη αποστολή: να διαδεχθεί το progressive/epic όργιο του ''Ragnarok''. Δύσκολα πράγματα. Τα κατάφερε; Ναι!!! Το κοιτά κατάματα. Είναι ακόμη καλύτερο; Όχι... (πως να ξεπεράσεις την τελειότητα;)
Ορθά σκεπτόμενοι οι TYR προέβησαν σε μικροαλλαγές οι οποίες χωρίς να ενοχλήσουν τον πυρήνα της ύπαρξής τους απέτρεψαν ένα ''Ragnarok pt.2''. Το ''Land'' είναι πιο ευθυτενές σε σχέση με τον προκάτοχό του, κατά κάποιο τρόπο. Τί θέλω να ειπώ; Η ροή των μουσικών θεμάτων, η ανάπτυξη των συνθέσεων δηλαδή, είναι πιο ομαλή χωρίς τις συνεχείς αλλαγές και τους ''περίεργους'' ρυθμούς. Από την άλλη οι διάρκειες έχουν μεγαλώσει, οι ενορχηστρώσεις παραμένουν εντυπωσιακές κι οι μουσικοί σ' εκπληκτική φόρμα. Μουσική πιο περιγραφική κι εξίσου περιπετειώδης.

Days have gone down in the west,
The cold wind and rain fill my chest
And I rest...

Μετά το Λυκόφως των θεών και το κλείσιμο του κύκλου, τώρα ως γνήσιοι Βίκινγκς ήρθε η ώρα για ταξίδι, για ανακαλύψεις. Ως απόγονοι θαλασσοπόρων ανοίγουν τα πανιά τους, σαλπάρουν, αναζητούν. Όλο το άλμπουμ έχει μία ταξιδιάρικη διάθεση άλλοτε σε ήρεμα νερά, άλλοτε κόντρα στην ανταριασμένη θάλασσα.

Ωκεανέ, πατέρα
των χορών αθανάτων,
άκουσον την φωνήν μου
και της ψυχής μου τέλεσον
τον μέγαν πόθον.
ΚΑΛΒΟΣ

Υπάρχει μεγαλείο εδώ. Όχι άμεσα αντιληπτό. Θέλει τον χρόνο και τις ακροάσεις. Απαιτεί, ανταμείβει όμως. Υπάρχει γνώση, υπάρχει μεράκι, υπάρχει αγάπη. Και υπάρχει αυτό το κάτι που ξεχωρίζει τους λίγους απ' τον σωρό. Υπάρχει υψηλή δημιουργία και ατελείωτη έμπνευση.
Το δεκάλεπτο Ocean και το δεκαεπτάλεπτο(!) Land μαγνητίζουν χωρίς πάντως να κλέβουν την παράσταση αφού δεν υπάρχει μέτρια στιγμή. Οι TYR τιμούν την εθνική τους παράδοση και την μητρική τους γλώσσα (η οποία υπερισχύει έναντι της αγγλικής στους στίχους) και στηρίζουν έμμεσα την προσπάθεια της χώρας τους για ανεξαρτησία.

I wonder how we got there (and)
it all seems like a nightmare
I' ve returned from out of
nowhere, to my Land...

Τί είναι εντέλει οι TYR; Είναι οι Manowar του Gates of Valhalla, του Thor και του Crown and the Ring, είναι οι Black Sabbath της τριλογίας, είναι οι Rising Force του I am a viking και του Heathens from the north, είναι οι Warlord του Winds of Thor, είναι οι Bathory του Twilight of the Gods και του Hammerheart, είναι οι Candlemass του When the Runes still speak, είναι οι Blitzkrieg του Ragnarok και του Vikings, είναι οι Iron Maiden του Invaders, είναι οι Blind Guardian του Valhalla, είναι οι Therion του Secret of the Runes.
Κι ακόμη πιο πίσω: είναι οι Led Zeppelin του Immigrant song και του No Quarter, είναι οι Rush του By-Tor and the Snow Dog. Κι ακόμη πιο πέρα: είναι όσα υποσχέθηκαν αλλά δεν μπόρεσαν να πραγματώσουν οι Einhejer, οι In Extremo ή οι Falconer.

Είναι η εμορφιά, η αρχοντιά, η λεβεντιά, η περηφάνια. Και πιθανότατα η κορυφαία επική μπάντα της δεκαετίας σε παγκόσμια κλίμακα. Το Land όχι μόνο τους διατηρεί στον θρόνο, αλλά δυσκολεύει την προσπάθεια των όποιων (λιγοστών) μνηστήρων.

Sail with me across the raging sea
Write your tale into eternity.
Still we've sighted only sea till now
As we sail I sometimes wonder how
far to Asgaard...

Etrusgrave - Masters Of Fate (ή το μονοπάτι που δεν πήραν οι Dark Quarterer)

Έμαθα την ύπαρξή τους τυχαία. Μαγνήτης τ΄ όνομα του κιθαρίστα, ή για να ακριβολογήσω το παρελθόν του. Etrusgrave: σύντμηση των Etruscan – Grave. Ενδιαφέρων… Όχι όμως όσο το μουσικό περιεχόμενο του ‘Masters of Fate’. Η επίθεση ήταν απροσδόκητη, μ’ έπιασε στον ύπνο. Ευτυχώς πρόκειται για συμμάχους, όχι για εχθρούς. Φίλοι του επικού heavy metal καλωσορίστε τους στο γλέντι. Οι Etrusgrave ήρθαν απρόσκλητοι αλλά όχι χωρίς καλούδια φορτωμένοι.

‘Masters of Fate’ το ντεμπούτο, επτά ύμνοι ανατατικού, ποιοτικού, ξεχωριστού heavy metal. Είναι εντυπωσιακό το πώς κάποιες (δυστυχώς ή ευτυχώς λίγες) μπάντες καταφέρνουν να ηχούν σύγχρονες αλλά ουχί ''μοντέρνες''. Κλασικές μένοντας ωστόσο μακριά από κλισέ και αντιγραφές του παρελθόντος. Με απλά λόγια, θέλω να πω, ότι ο συγκεκριμένος δίσκος είτε κυκλοφορούσε πριν από είκοσι χρόνια είτε μετά από δέκα δεν θα προσθαφαιρούσε τίποτε απ’ την μεγάλη του αξία. Η μεγάλη τέχνη δεν εκφράζει την εποχή, εκφράζεται μέσω αυτής. Κι εκεί ανήκουν οι Etrusgrave.

Οι ίδιοι δηλώνουν επιρροές τους το 70ies Rock, το 80ies heavy metal και το progressive. Πώς να τους δώσεις άδικο; Ας μου επιτρέψουν όμως τη δική μου προσέγγιση. Εν αρχή, υπάρχει κοινό υπόβαθρο με τους Dark Quarterer. Τ’ όνομα που παραπέμπει σε ‘ETRUSCAN PROPHECY’, η παρουσία του κιθαρίστα Fulberto Serena (πρώην μέλος των D.Q.) και η επανεκτέλεση του Lady Scolopendra που πρωτοσυναντήσαμε στο ‘War Tears’ και στην επανέκδοση του ‘Dark Quarterer’ σε βινύλιο.

Η κοινή βάση μεταφράζεται σε μεγάλης διάρκειας επικολυρικά τραγούδια με σπονδυλωτή ανάπτυξη και εξαιρετικά ακουστικά μέρη. Από ’κει και πέρα όμως αρχίζουν οι διαφοροποιήσεις. Το ύφος των Etrusgrave είναι πιο φωτεινό, πιο ξεκάθαρα επικό. Κι αυτό γιατί στο μυστηριακό (σε σημεία εσωστρεφές) obscure στυλ των D.Q. προτάσσουν (νεο)κλασική αισθητική στην αντίληψη, στις μελωδίες, στην ατμόσφαιρα.

Σε όσες παρουσιάσεις έτυχε να διαβάσω, βασικές επιρροές (ως επί τω πλείστον) αναφέρονται οι Manila Road κι οι Omen. Ως δευτερογενείς, ίσως. Θαρρώ όμως πως στον πυρήνα κρύβονται οι Virgin Steele (ιδιαίτερα) της περιόδου ‘Marriage of...’. Όσο κεκαλυμμένο στη διάρκεια, τόσο εμφανές σε σημεία. Το ‘The only future’ δε (με το θεϊκό ρεφρέν), στέκεται άνετα δίπλα στα Blood and Gasoline, Last Supper, Prometheus, Emalaith χωρίς να υστερεί ούτε στις λεπτομέρειες (οι οποίες κάνουν και τη διαφορά μερικές φορές). Οι Etrusgrave ακροβατούν στο σχοινί που ενώνει τους Dark Quarterer με τους Virgin Steele. Ή για να ειπώ κάτι πιο ακραίο οι ‘Αφέντες της Μοίρας’ είναι μια εξαιρετική περίπτωση για το πώς θα ηχούσαν οι V.S. αν δεν χώριζαν τα τσανάκια τους ο Defeis με τον Jack Starr. Τροφή για προβληματισμό. Είναι το M.O.F. η συνέχεια του Guardians of the Flame; Όχι, μεσολαβούν εικοσιπέντε χρόνια.

Εν κατακλείδι, οι Etrusgrave προσφέρουν ένα απ’ τα ποιοτικότερα και πληρέστερα επικά έργα των τελευταίων ετών. Ενιαία ατμόσφαιρα, ουδεμία μέτρια στιγμή, φανταστικές μελωδίες, φοβερά riffs και leads, εντυπωσιακές εναλλαγές, πλούσιες ενορχηστρώσεις, ενδιαφέρουσες εκτελέσεις-ερμηνείες (ο Serena κεντάει στην κιθάρα, ο δε ‘Hammerhead’ συνδυάζει τις κραυγές του Adams με τις φωνητικές γραμμές του Defeis), καταπληκτικός ήχος.

Δίσκος διαχρονικός που αξίζει θέση στη δισκοθήκη μας δίπλα στους Warlord, Manowar, Virgin Steele, Heir Apparent, Adramelch, Dark Quarterer.