DARKOLOGY - ALTERED REFLECTIONS

Mistress of the Feast; Beauty Turned to Beast

A Maiden of the Storm; Reflected Eyes Forewarn
Perseus of Sky; We Hear Medusa’s Cry
Upon Her Land You Tread; It Seems She’s Lost Her Head.

ANCIENT CROSS - ANCIENT CROSS

- Αλτ, τις ει;
- Φίλοι και σύμμαχοι είμαστε. Ζητάμε την φιλοξενία του πολεμιστή. Καταφύγιο για τη νύχτα.
- Αλλού αυτά. Σύνθημα...
- ANCIENT CROSS.
- Παρασύνθημα...
- Texas Metal.
- Καλώς ορίσατε αδέρφια. Το κάστρο στην διάθεσή σας. Κάθε ξίφος ευπρόσδεκτο...

Οι μυημένοι κατάλαβαν ήδη. Οι Ancient Cross μας έρχονται απ' το Texas (San Antonio) και τιμούν την τοπική σκηνή. Υπάρχουν από το 1992 (μ.α.χ.χ.) κι έχουν μελετήσει το Heavy Metal καλά. Με δασκάλους τους Wyzard, S.A. Slayer, Juggernaut, Watchtower, Helstar, Militia, Syrus (διαβάστε τις επιρροές τους) πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς; Το ομότιτλο ντεμπούτο τους ''βγήκε'' προ τριετίας αυτοχρηματοδοτούμενο και φέτος ήρθε η ώρα για την επίσημη κυκλοφορία (μέσω δισκογραφικής εταιρίας δηλαδή). Διαφορετικό (και καλύτερο) εξώφυλλο, ίδιο track list.

Soldiers march on killing fields
Waking endless nights again
My eyes now see the hate
Repentance comes too late
It comes too late.

Στο δια ταύτα : οι Τεξανοί προσφέρουν σκοτεινό, ατόφιο, ανόθευτο επικό μέταλλο. Riff από λειωμένο ατσάλι (απ' τα καλύτερα του είδους), κολασμένοι επικοί ρυθμοί κι ένας τραγουδιστής που μ' έκανε να ... ανασκευάσω. Η αρχική (στις πρώτες ακροάσεις) εκτίμησή μου πως αποτελεί τον αδύναμο κρίκο του σχήματος αποδείχθηκε πρόχειρη. Χα!!! Αυτός δεν είναι απλός (δηλαδή συμβατικός) τραγουδιστής, όχι. Είναι ένας μάγος / πολεμιστής που άλλοτε ψιθυρίζει μαγικές επικλήσεις για να ξορκίσει το κακό, άλλοτε ουρλιάζει παρασυρόμενος απ' το μεθύσι της μάχης κι άλλοτε βρυχάται στα βάθη της αβύσσου πολεμώντας τις στρατιές της κόλασης. Θαυμάστε ερμηνείες.Ζοφερή ατμόσφαιρα, η (μόνιμη;) απειλή του κακού, χθόνια πλάσματα του πρωτογενούς σκότους, δαιμονικά όνειρα. Ατμόσφαιρα που παραπέμπει στην τρίτη δεκαετία του περασμένου αιώνα και στα ξεκινήματα του ''κύκλου του Lovecraft''. Δηλαδή στην fantasy λογοτεχνία πριν αυτή εξειδικευτεί σε ξεχωριστά ρεύματα (βλ. ηρωική, τρόμου, επιστημονική κλπ.) και στην γνωστή τριάδα : H.P.Lovecraft, R.E.Howard, C.A.Smith.

The son she bares now leads the hounds of hell to war
The king now fights against the child of Lucifer.

Δεν υπάρχει φως εδώ παρά μόνο έρεβος κι η φλόγα του κεριού που τρεμοπαίζει. Τίποτε ηρωικό, μόνο απόγνωση. Καμία δόξα, μονάχα επιβίωση. Κανένα φωτοστέφανο για τον νικητή, απλώς ανακούφιση. The Queen is Dead, Candle Fades, The Hourglass, In Dreams δίπλα στις κορυφαίες στιγμές του Heavy Metal, ενώ το επιλογικό Forsaken αποτίει φόρο τιμής στην σκηνή του Τέξας. Το ρεφρέν είναι ο καθρέπτης :

The cross that shines again was cast from here you know
The Wyzard's Watchtower has helped us all to grow
And Militia's Juggernaut has cleared the path for us
In San Antonio began the Helstar's Wrath.

Για τους λιγότερο μυημένους οι Ancient Cross είναι -μεταξύ άλλων- τα παιδιά των Omen και Manilla Road σε περισσότερο βελτιωμένη και πολύ πιο τεχνική έκδοση. Για την ακρίβεια (κι ας φανώ αιρετικός) αγγίζουν επίπεδα που (οι προαναφερθέντες) μόνο φαντάστηκαν. Το ομότιτλο ντεμπούτο τους ''κουβαλά'' όλα τα χαρακτηριστικά της επικής τέχνης στον Δυτικό πολιτισμό. Πλεονεκτήματα και (κραυγαλέα) μειονεκτήματα. Είναι χθόνιο μ' έναν γοητευτικό και τίμιο τρόπο. Μυθικός δίσκος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά...

DARK ARENA - ALIEN FACTOR

Επειδή αντιπαθώ το να επαναλαμβάνομαι ξαναδιαβάστε τις δύο πρώτες παραγράφους στην παρουσίαση των Futures End. Αφού ξεκαθάρισα το πως βλέπω και πως αντιλαμβάνομαι το US Power πάμε στην περίπτωση των Dark Arena. Αφορμή για την παρουσίαση του Alien Factor που κυκλοφόρησε (αυτοχρηματοδοτούμενο) προ τριετίας (2006) είναι η ευχάριστη είδηση που διάβασα στην ιστοσελίδα του συγκροτήματος για τον καινούριο δίσκο με τίτλο Flowingblack που αναμένεται τις προσεχείς ημέρες.

Ευχάριστη είδηση γιατί αφενός το πολύ καλό ντεμπούτο χρειάζεται διάδοχο που θα σταθεροποιήσει το γκρουπ στις μεγάλες δυνάμεις του χώρου (και δεν ομιλώ από εμπορικής πλευράς) και αφετέρου γιατί αποδεικνύει πως οι Dark Arena παραμένουν ενεργοί. (Πόσοι και πόσοι δεν τα παράτησαν μετά από ένα δίσκο που φανέρωνε δυνατότητες και προοπτικές...άπειρα τα παραδείγματα.)

Στο δια ταύτα : το Alien Factor αποτελεί την φυσική εξέλιξη του ήχου που διαμόρφωσαν οι Fates Warning (του No Exit), οι Watchtower, οι Helstar, ίσως οι Agent Steel και συνέχισαν οι Destiny's End, οι Spirit Web, ίσως οι Mystic Force, οι Antithesis (διόλου τυχαίο, δύο μέλη τους υπογράφουν εδώ), οι Ion Vein. Δηλαδή γρήγορο κατά βάση, ''ψυχρό'', υπερτεχνικό, με συνεχείς αλλαγές ρυθμών (συχνά παραλλαγές του ίδιου ρυθμού), ''περίεργες'' αρμονίες κι έναν ιδιότυπο χειρισμό της μελωδίας που δεν είναι ... για τα αυτιά του καθενός. Κι αυτό εξηγεί την εμπορική αποτυχία του ιδιώματος ακόμη και στους στενούς κύκλους του heavy metal κοινού. Υπερβολικά power για τους progsters υπερβολικά δυσνόητο και περίπλοκο για τους powerάδες. Ας είναι, η τέχνη δεν απευθύνεται στους πολλούς.

Στην περίπτωσή μας, οι Dark Arena τα διαθέτουν όλα τα παραπάνω στον υπερθετικό βαθμό. Κι αυτό καθιστά το Alien Factor ανταγωνιστικό στο υψηλό επίπεδο. Fear of the Night, Alien Factor, Vicious Circles, Subterranean Man το επιβεβαιώνουν. Ιδιαίτερη μνεία ακόμη στο The Sight (που θυμίζει -σε σημεία- έντονα το A Mended Rhyme των θεών Tad Morose), στο ακουστικό Dark Sorrow και στο Somewhere στ' οποίο τα όργια του μπασίστα ακολουθεί ένα υπέροχο σόλο πλήκτρων που παραπέμπει σε Deep Purple απογειώνοντας όχι μόνο το τραγούδι αλλά και το τελικό αποτέλεσμα.Εκτελεστικά οι Dark Arena είναι μια καλοκουρδισμένη πολεμική μηχανή που ισοπεδώνει όσους βρεθούν στο διάβα της μ' αιχμή του δόρατος το αηδόνι Juan Ricardo και οπισθοφυλακή τον εκπληκτικό ντράμερ Chris Stolle, ο οποίος πιθανά βαριέται να παίζει το ίδιο τέμπο για περισσότερο από 6-7 δευτερόλεπτα μ' αποτέλεσμα ένα ρεσιτάλ τυμπάνων.

Εν κατακλείδι το Alien Factor δικαίως φωνάζει πως ανήκει στο σύγχρονο (Dark) Power Metal. Στο heavy metal του σήμερα. Περιχαρακωμένο σε απόλυτα κλασικές συντεταγμένες μοντέρνο ως προς τη δια τύπωση. Φωνάζει, σε ώτα μη ακοόντων όμως...

RISING CROSS - TRUMPETS OF VICTORY

US Power made in ... Brazil??? Γιατί όχι; Οι Rising Cross κάνουν δυναμικό μπάσιμο στα μεταλικά δρώμενα μ' ένα αυτοχρηματοδοτούμενο ντεμπούτο ep τεσσάρων κομματιών και πείθουν. Πείθουν για τις προθέσεις τους, πείθουν για το ταλέντο τους, πείθουν για τις φιλοδοξίες τους. Χωρίς την υποστήριξη δισκογραφικής εταιρίας προσφέρουν το Trumpets of Victory για δωρεάν ''κατέβασμα'' απ' την ιστοσελίδα τους προσδοκώντας υποστήριξη.

Στο διαταύτα : οι βραζιλιάνοι αγαπούν τους Queensryche και τους Crimson Glory. Εννοώ τους αγαπούν πολύ. Λόγο (χριστιανικής) θεματολογίας συστρατεύονται με τους Sacred Warrior ενώ τα πλήκτρα, σε πρωταγωνιστικό ρόλο, δημιουργούν μια Lordian Guard ατμόσφαιρα. Δεν υπερβαίνουν τις επιρροές τους μα δε ζουν και στην σκιά τους. Δεν ξεπερνούν τους δασκάλους, αποδεικνύονται όμως άξιοι μαθητές. Αυτό για αρχή είναι αρκετό.Οι Rising Cross μέσα απ' τα τέσσερα (ουσιαστικά τρία-το πρώτο είναι εισαγωγικό) τραγούδια προσφέρουν υψηλής ποιότητας υμνικό, επικολυρικό, θριαμβικό, αμερικάνικης κοπής Heavy Metal πείθοντας πως όχι μόνο το μέλλον μα και το παρόν τους ανήκει. Ζητούν μια ευκαιρία την οποία δικαιούνται. Θα την έχουν; Αν δεν θέλουμε να λέμε μετά από χρόνια για μία ακόμη μπάντα που είχε προοπτικές αλλά στάθηκε άτυχη οφείλουμε να (τους) την δώσουμε.

FUTURES END - MEMOIRS OF A BROKEN MAN

Γνωστή και εκφρασμένη η αγάπη μου για το US Power. Κι η άποψή μου πως αποτελεί την υψηλότερη κορφή που έχει κατακτήσει το Heavy Metal. Αυτό που ίσως δεν είναι γνωστό (ή μάλλον αποτελεί κοινό μυστικό στους λίγους) είναι πως οι καλύτερες κυκλοφορίες εξακολουθούν να προέρχονται από τις ΕΠΑ παρότι δεν τυγχάνουν (σχεδόν καθόλου) προβολής στην Ευρώπη. Πληθώρα (κατά βάση νέων) συγκροτημάτων μας ''βομβαρδίζουν'' τα τελευταία χρόνια με εξαιρετικής ποιότητας δίσκους στο ευρύτερο πλαίσιο (epic/power/progressive) του US Metal.

Ενδεικτική αναγραφή ονομάτων : Six Minute Century, Mindwarp Chamber, Kingscrossing, Battlecry, Dark Arena, WiszdomStone, Ravage, Aspire, Poseidons Anger, Powers Court, Shadows Entwined, Black Tide, Septer, Ignitor, Ancient Cross, Though Chamber, Seasons of the Wolf, Eternal Legacy και σίγουρα ξέχασα άλλα τόσα, ενώ προσπέρασα σχετικά γνωστές (σε μικρό έστω κοινό) περιπτώσεις όπως οι Hammers of Misfortune, οι Crescent Shield, οι Slough Feg κι οι Pharaoh.

Ανάμεσα σ' όλους αυτούς ξεπροβάλουν οι Futures End. Ξεπροβάλλουν και ξεχωρίζουν. Απλά ξεχωρίζουν; Μάλλον συγκρατημένος είμαι. Σαρώνουν τα πάντα στο διάβα τους. Το ντεμπούτο τους Memoirs of a Broken Man σηκώνει ανάστημα και ζητά ν' αναμετρηθεί με τα μεγαθήρια του είδους. Τα καταφέρνει; ΝΑΙ...

Απέφυγα να το παρουσιάσω όταν το πρωτο-άκουσα φοβούμενος μην παρασυρθώ απ' τον πρωτογενή ενθουσιασμό. Εις μάτην. Ο ενθουσιασμός όχι μόνο δεν υποχώρησε μετά από δεκάδες (και βάλε...) ακροάσεις αλλά εξελίχθηκε σε υπέρμετρο θαυμασμό για το αριστούργημα που ''ανακάλυψα''. Τί εστί Futures End; Κατ' αρχάς, το καινούριο συγκρότημα του Steve DiGiorgio (αν αναρωτιέσαι ποιός είναι αυτός λάθος blog διαβάζεις). Παρέα του ο Fred Marshall (έχει τραγουδήσει σ' ένα δίσκο των Zero Hour), οι Pattison-Wentz στις κιθάρες κι ο John Allen στα τύμπανα (πέρασε -μεταξύ άλλων- ένα φεγγάρι απ' τους Testament).Επί της ουσίας οι Futures End είναι μια μπάντα που έχει μελετήσει, εμπεδώσει, αφομοιώσει, ''χωνέψει'' όλες τις τάσεις και τα ρεύματα της power και progressive σκηνής τόσο της Αμερικής όσο και της Ευρώπης: Symphony X, Fates Warning, Queensryche, Watchtower, Dream Theater, Helloween, Evergrey, Conception... Μόνο ως σημεία αναφοράς. Τα δάνεια αξιοποιήθηκαν σωστά κι η επένδυση έφερε στο φως ένα κομψοτέχνημα υψηλής αισθητικής. Μελέτη, αγάπη, γνώση, μεράκι, σκληρή δουλειά μπορεί να μην ανοίγουν εμπορικές πόρτες αλλά υποθέτω πως δεν ήταν αυτός ο στόχος. Τουλάχιστον όχι ο πρωτεύων.

Μέσα από ένα καταιγισμό μελωδιών, πολυδιάστατων ηχοτοπίων, συνεχών αλλαγών ρυθμού και διάθεσης, πλουσίων ενορχηστρώσεων, εκπληκτικών -τόσο σε ατομικό, όσο και σε (το σημαντικότερο) ομαδικό επίπεδο εκτελέσεων οι F.E. οριοθετούν το σύγχρονο Heavy Metal με τον πλέον εμφατικό και (τολμώ να πω) απόλυτο τρόπο : ΝΑΙ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ HEAVY METAL ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.

Σ' αυτό το -ήδη κλασικό- αρχιτεκτόνημα εφαρμόζεται με επιστημονική ακρίβεια το δίπολο ποιότητας / ποσότητας. Το μαθηματικό κλάσμα, τ' οποίο στις σωστές αναλογίες δίνει την απόλυτη τιμή ισορροπίας, σύνθεσης, δημιουργίας. Το M.O.A.B.M. είναι σαφές / αυστηρό ως προς την δομή, πλούσιο / ''ακαθόριστο'' μ' έναν γοητευτικό τρόπο ως προς την διατύπωση. Κάθε ακρόαση λειτουργεί ανανεωτικά. Όλα σοφά δομημένα, τίποτε περιττό. Ούτε νότα χωρίς λόγο ύπαρξης.

Αν κι η προσπάθεια να ξεχωρίσεις τραγούδια έχει μεγαλύτερο συντελεστή δυσκολίας απ΄το να βρεις νερό στη Σαχάρα και παραθεριστή στον βόρειο πόλο θα 'θελα να σταθώ στο επικό Stand to Fall, στο συμφωνικό Share the Blame, στην μπαλάντα Beyond Despair (το δικό τους I will Remember), και στο Remembering Tomorrow. Σταματώ εδώ γιατί θ' αναφέρω όλο το track list.

Συπληρωματικές παρατηρήσεις : Ο DiGiorgio το 'κανε πάλι το θαύμα του. Bonus track η εξαιρετική διασκευή του Powerslave (ρώτησε κανείς ποιανών;). Αυτή η φωνάρα (Marshall) χαραμιζόταν σε μπάντα διασκευών τραγουδώντας Metallica, Nickelback, Three Doors Down μεταξύ άλλων για να βγάλει το μεροκάματο. Τελικά δεν είναι μόνο οι έλληνες μουσικοί που -αναγκάζονται να- δουλεύουν σε σκυλάδικα...

CRESCENT SHIELD - THE STARS OF NEVER SEEN

Όταν ενώνουν τις δυνάμεις τους μία απ' τις καλύτερες φωνές που κυκλοφορούν στην πιάτσα (Michael Grant) και ο άνθρωπος που υπογράφει το US Power μνημείο Breath Deep the Dark (Dan DeLucie) κάτι ιδιαίτερο περιμένεις. Και οι Crescent Shield όχι μόνο δεν διαψεύδουν αλλά ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Τα ύψη του The Last of my Kind δε φόβισαν. Μάλλον αποτέλεσαν εφαλτήριο για ακόμη μεγαλύτερες πτήσεις. Γίνεται; Πόσο ψηλότερα όταν είσαι στην κορφή; Μα, στον ουρανό, στ' άστρα. Το λέει κι ο τίτλος : The Stars of Never Seen. Στο δια ταύτα : όσοι τους γνωρίσατε απ' το ντεμπούτο τους εδώ να περιμένετε μία περισσότερο περίπλοκη, έντεχνη, εγκεφαλική προσέγγιση. Όχι, δεν ''το γύρισαν'' στο progressive. Απλά στα riff από ''ατσάλι'' προσθέστε έναν (μάλλον ιδιότυπο) τεχνοκρατικό λυρισμό που εξευγενίζει τη βαρύτητα αναδεικνύοντας μια πολυδιάστατη μουσική πρόταση. Συνεχείς αλλαγές, περίεργες αρμονίες, μαγικές μελωδίες, όμορφα ακουστικά μέρη (αχ! αυτός ο επίλογος του Temple of the Empty), επική ανάταση.Δίνω λόγο και πένα στον τραγουδιστή ως αρμοδιότερο εμού να παρουσιάσει τον δίσκο :

UNDER COVER OF SHADOWS
The album begins not with a “burst out of the gates” type song, but rather with a twisty, mysterious creature emerging from an evil mist. Then, mounting and riding a winged beast, charging into a war of unseen plagues of deception and death. Metal is thy name under myriad guises and we show you many in this song. The riffs are in the style of vintage DeLucie not heard since his “Secret Wisdom” days. We leave you to your own devices to unravel the true meaning of this song. Two notable sections are the galloping verses and the haunting “Witch Dance.” You can hide and shiver….or lift the cover of shadows. The choice is yours!

THE GRAND HORIZON
The ultimate science fiction heavy metal adventure. Fans of Destiny’s End will love this speed filled, headbanger’ s delight. Loaded with high energy guitars, drums and Valkerie-like vocals, this tells the story of a man fed up with this world and seeks “The stars of Never Seen,” - what lies beyond the known universe. He builds “A tear of light;” a craft constructed of pure energy, which allows him to travel thousands of times the speed of light. He does not know what lies ahead, but still races forth and encounters many strange worlds and experiences. It’s classic metal seasoned with elements of Voivod, Dio and completed by Dan’ s signature space travel solo! This would make a great video (if we could do one that would allow the Hollywood-budget needed for it!)

TIDES OF FIRE
As the embers of “The Grand Horizon” fade, another dark tale emerges. Solely written by Dan DeLucie, this thoughtful song is based on the novel “A Canticle for Leibowitz” by Walter M. Miller Jr. It is the story of what happens when a civilization experiences a worldly holocaust and then gets stuck in a primitive state. This is due to the fear of new advancements leading to more future Armageddon. It is a sad story and a sad song. Nevertheless, it is filled with beautiful melodies, lyrics and memorable textures. Many guitars sing the themes and the rich vocals carry the story to its bitter conclusion.

10,000 MIDNIGHTS AGO
Once in Vancouver, Canada, I was overwhelmed by the grey sadness of the sea and murky sky in contrast with the vibrant city and breathtaking mountains. One night, I looked up and was greeted by a startlingly crystal clear and starlit night. Feelings of sadness and hope bonded together to inspire the chorus and bridge riffs. As for the subject, I started to think back 30 years or so (10,000 midnights…it’s a better title!) and remembered how the music I love affected me when I first heard it. To this day, I still have child like dreams and hopes but have also gotten to know the harsh realities of life. While this song remains constant in its tone and tempo, the real layers are found in how the lyrics and vocal melodies dance to the subtle guitars and drum nuances. It is my most personal song on the record and we hope you peer inside and look back as well.

TEMPLE OF THE EMPTY
I had trouble with this one when we were doing the demo sessions for this album. Dan, Melanie and Craig all loved it, but I was frustrated. Now, after a year of reworking the vocals, lyrics and overall structure, I find it to be one of the most fascinating and satisfying songs on the record (especially the striking mandolin sequence). Dan’ s brilliant and haunting verse riffs challenged my vocal limits. The choruses are drenched in emotion exemplified by Melanie’s killer bass work. Fun fact…the bridge was once a stand-alone riff arranged by all four of us during our second ever rehearsal seven years ago! Lyrically, the song explores passive aggressiveness and how it can whittle us down to empty hollow shells. More horrible is to realize that too many of people in the world already exist in this state of mind. The song ends with one of the most heartfelt and mournful guitar solos ever.

MY ANGER
The outlaw of the album. This song was actually written during the “Last of My Kind” sessions. It’s probably the most straight-ahead song. Writing-wise we broke our own rules. The vocals goes along with the riff, words are frequently repeated and so on. It did not fit the character of LOMK so we put it on this record due to its sinister vibe. To be clear about it’s lyrical content… I’m not an angry or hateful person. This song is not about prejudice, hate or abuse or anything those weirdo Nazi skinhead losers like to shout about. This is a song about a good person who has been constantly wronged. It’s about passive aggressiveness and its end result. (In a way it’s a fitting companion to “Temple of the Empty”) These are some of my oldest lyrics. Some phrases were written when I was 12 years old. I had to put up with bully nonsense cuz of the Kiss and Maiden shirts I wore. It’s a classic subject I thought I would revisit. Now go thrash out!

THE BELLMAN
This is probably our most unusual song so far. The story is about the ghost of a mate, a sailor on a ship that sank due to the arrogance of the crew. They thought that standard practices in navigation were beneath them and that they were above the elements. The Bellman is now cursed and trapped in a port of call in the early 18th century. The only people who can see and hear him are the young, arrogant sailors destined to die at sea. The Bellman’s warnings of impending doom go unheeded and as the headstrong boys ship out, the last thing they hear is his bell. “It rings the chime of fate.” The song is completely written in a major key and the structure is reminiscent of a fable. The story is told by three characters: the Bellman (B); the young, arrogant sailors (Y); and the narrator (The Chorus – as Shakespeare called his narrator “the chorus” in Henry V). While it has an almost Broadway-ish feel to it, it’s still very METAL!! It is a short number, clocking in at 3:18, and serves as a good precursor to…

THE ENDURANCE
Crescent Shield’s most epic song to date. For years Dan has been fascinated by this story and he built a labyrinth of riffs over a two year period. Although nearly 10 minutes long, it is not overwhelming. Rather, it is a journey that takes you through the story at its most crucial points. Building, bellowing, soaring and retracting, it showcases some of our most intense performances (including masterful drumming by Craig) as well as some of our most quiet moments. I too became fascinated by this true story of the doomed Antarctic expedition led by Ernest Shackleton. Even though he and his crew never make it to the South Pole and the ship is crushed by the ice, the survivors cling to life for two years…It is a true tale of Endurance.

LIFESPAN
Many great Metal albums have epic closing numbers and “Lifespan” is no exception. The subject is as straightforward as it gets. We only have one life…live it well. For when we die, that’s it! However, I have given the lyrics a warning-like twist and a hidden dark message that can only be found before one’s death. This song debuted live at the Keep It True festival in 2008 and received a tremendous response. It’s personally one of my favorites and I think it would make a great “single” if such things exist anymore. This song moves at a breakneck pace and never lets up. The choruses are bold and memorable that lead up to its addicting fade out. Tight performances all around make this a Crescent Shield classic! Συμπληρωματικά θα πω ότι η Αμερικάνικη μπάντα φαντάζει (στ' αυτιά μου) ν' ακροβατεί ανάμεσα στους Jag Panzer και τους Titan Force μάλλον λόγω κοινών καταβολών. Ίσως πάλι να ''φταίει'' το φωνητικό στυλ του Grant (κι εδώ δίνει ρεσιτάλ) που παραπέμπει σε ψαλμωδία όμοια με του Conklin. Στον πυρήνα βέβαια πάντα υπάρχουν οι Rush. (Τα πρωτόνια και τα νετρόνια του US Power είναι οι Rush και οι Blue Oyster Cult.) Εν κατακλείδι, το The Stars of Never Seen βάζει βασική υποψηφιότητα τόσο για δίσκος της χρονιάς όσο και για κορυφαίος δίσκος της δεκαετίας στο είδος του.

A STEP BEHIND?

Δεν θα πρωτοτυπήσω γράφοντας για την σχετικότητα του χρόνου. Τα είπαν και τ' απέδειξαν άλλοι σοφότεροι από μένα. Απλά εκπλήσσομαι (για να μην πω εντυπωσιάζομαι) κάθε φορά που επιβεβαιώνεται πρακτικά. Κάποτε ένας σημαντικός δίσκος μας συντρόφευε για μήνες (ακόμη και χρόνια). Μαθαίναμε απ' έξω τους στίχους, ''σφυρίζαμε'' τις μελωδίες στον δρόμο, η σχέση μας με τους καλλιτέχνες ήταν διαλεκτική, με τα τραγούδια βιωματική. Σύντροφοι στις μάχες της ζωής, τις χαρές, τις λύπες και τις αγωνίες.
Τώρα; Στον μήνα επάνω ο δίσκος έχει παλιώσει. Όχι λόγω έλλειψης ποιότητας. 'Οποιος ισχυρίζεται κάτι τέτοιο έχει γεράσει πρόωρα. Αιτία είναι η υπερπληθώρα κυκλοφοριών σε συνδυασμό με τον ολοένα μειούμενο ελεύθερο χρόνο. Επιλογές;
Άστο, δεν είναι της παρούσης. Τότε γιατί αναφέρθηκαν τα παραπάνω; Προλογικές δικαιολογίες ουσιαστικά για να παρουσιάσω τρεις δίσκους που κυκλοφόρησαν πέρυσι (παμπάλαιοι δηλαδή). Έγραφα στο εισαγωγικό για τις είκοσι καλύτερες κυκλοφορίες του 2008 πως η επιλογή έγινε χωρίς να 'χω ακούσει το τελευταίο Hammers of Misfortune (μακράν η καλύτερη περσινή κυκλοφορία). Δεν έγραψα το αυτονόητο : πως η εικοσάδα προέκυψε -προφανώς- από τους δίσκους που έχω ακούσει. Κι έτσι έμειναν εκτός λίστας αρκετά ''διαμάντια'' που τ' ανακάλυψα καθυστερημένα. Για τρία από αυτά επανορθώνω άμεσα :

SIX MINUTE CENTURY - TIME CAPSULES

Αριστούργημα!!! Μεγαλείο!!! Δέος!!! Αν αυτό είναι το ντεμπούτο τί θα ακολουθήσει; Το κουαρτέτο απ' το Τέξας στην πρώτη -μόλις- προσπάθεια αγγίζει τα υψηλότερα επίπεδα του σοβαρού heavy metal. Το US Power συναντά το νεοκλασικό metal υπό ένα prog πρίσμα που μαγεύει...δυστυχώς τους λίγους. Τόση έμπνευση, τέτοιο πάθος, απίστευτες μελωδίες, πόσος περισσότερος λυρισμός, τεχνική κατάρτιση...στα ουράνια, εκπληκτικές ενορχηστρώσεις, κλασικιστική μεγαλοπρέπεια. Αποκορύφωμα; Ένα αηδόνι μίγμα Arch-Tate-Midnight (μ' έμφαση στον πρώτο). Άπιαστος!!!
Μην ψάχνετε για επιρροές και ομοιότητες, χάνετε το δάσος. Ουδεμία μέτρια στιγμή, ούτε νότα δίχως λόγο ύπαρξης, ενιαία ατμόσφαιρα, όλες οι συνθέσεις πρώτης γραμμής, η διασκευή σε TNT ( το Seven Seas απ' το Knights of the New Thunder) ανώτερη -εννοείται- του πρωτότυπου...ΕΠΟΣ:

Let freedom ring
For those who are in need
Won't you stand and fight with me
We are marching into war.

Οι SMC μπορεί να μην'' ζωγράφισαν την τέλεια εικόνα'' (In my life I haven't painted the Perfect Picture) την μετέτρεψαν όμως σε μελωδίες, συναισθήματα, ηχοχρώματα. Το ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ χάνει την σημασία του εδώ. Και το ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΜΕΝΟΣ μοιάζει περιοριστικό...

MINDWARP CHAMBER - DELUSIONAL REALITY

Το US Power είναι η μεγάλη μου λατρεία. Θεωρώ πως στις υψηλότερες στιγμές του το Heavy Metal άγγιξε τ' άστρα, γνώρισε την ολοκλήρωση (κάτι που δεν κατάφερε το Euro Power παρά τις καλύτερες προοπτικές στην αφετηρία, κάποια στιγμή θ' αναφερθώ εκτενώς). Οι Mindwarp Chamber συνεχίζουν την σπουδαία παράδοση και κρατούν ψηλά την σημαία του σοβαρού Heavy Metal (ευτυχώς ή δυστυχώς υπάρχει ακόμη τέτοιο).

Συστάσεις απαραίτητες: η αυτού μεγαλειότης Huffman (βλ. Syris, Spirit Web etc. etc.), η αυτού υψηλότης Sullivan (βλ. Slaughter Xstroys, Winterkill κλπ. κλπ.). Η συνέχεια μάλλον περιττή για τους φίλους του ιδιώματος. Υπερτεχνική, δυσνόητη, ελιτίστικη μουσική που ακροβατεί ανάμεσα στο power και το progressive, ιδιαίτερες (κι εναλλασσόμενες) ατμόσφαιρες, έντεχνο - εγκεφαλικό metal. Με το Delusional Reality η πεντάδα απ' το Chicago (δυστυχώς ο Sullivan έφυγε) δεν θα γίνει πλούσια. Κατέθεσε όμως ένα γνήσιο έργο τέχνης θυσία στο βωμό του μόνου κριτή: του χρόνου. Και ανέβασε κι άλλο τα ήδη υψηλά επίπεδα...

DIPHTHERIA - TO WAIT FOR FIRE

Δηλώνω θαυμαστής της φωνής του Λεπτού. Αν δεν ήξερα πως λειτουργεί το σύστημα θα αναρωτιόμουν γιατί δεν κάνει καριέρα σε μια μεγάλη μπάντα. Τί εστί Diphtheria; Ότι καλύτερο έχει βγάλει η Ελλάδα (η Κύπρος είναι Ελλάδα, έτσι;) τα τελευταία χρόνια. (Οι Sarissa θ' απαντήσουν;) Ο δίσκος -που περίμενε αρκετά χρόνια την ευκαιρία να ''βγει'' στο φως- περιλαμβάνει δέκα εξαιρετικά τραγούδια επικολυρικού power Αμερικάνικης κοπής, κατά βάση mid tempo, υποβλητικά, ''μυστηριώδη'' - σχεδόν μυστικιστικά προσαρμοσμένα στις τεράστιες φωνητικές ικανότητες του Νίκου. (Άσχετο : πόσο θα 'θελα να τον ακούσω να ερμηνεύει Heir Apparent ή Crimson Glory...να ελπίζω στο επόμενο UTH;)

Να σημειώσω και κάτι άλλο : ο ήχος είναι εκπληκτικός - σχεδόν ιδανικός για Heavy Metal μουσική. Ας καταλάβουν οι εταιρείες πως άλλο heavy ήχος κι άλλο παραμορφωμένος. Η βαρύτητα δεν συνεπάγεται βαβούρα. Αν και δεν είχα σκοπό ν' αναφερθώ σε μεμονωμένα τραγούδια (όλα υψηλού επιπέδου) το God Wanted χρίζει ξεχωριστού σχολιασμού. Η αναγγελία του θανάτου του θεού (τους πρόλαβαν ο Νίτσε κι ο Πλούταρχος βέβαια) γίνεται μ' έναν υψηλής αισθαντικότητας μελαγχολικό λυρισμό, ενώ το ορχηστρικό μέρος στην μέση με τα πλήκτρα θα θυμίσει Supertramp στο School. Οι φίλοι των Crimson Glory και των (αυστηρά δύο πρώτων) Kamelot θα ενθουσιαστούν.