HEAVY METAL THUNDER

Μιας και το 2009 ετοιμάζεται να μας αποχαιρετίσει λίαν συντόμως κι αρκετοί δίσκοι - φετινοί - πιθανότατα θα "έμεναν παραπονούμενοι" αποφάσισα χάρη συντομίας χρόνου να ομαδοποιήσω κάποιους απ' αυτούς και ν' αναφερθώ - λακωνικώς έστω - για να αποκρούσω τις τύψεις μου. Με βήμα γοργό πάμε σε πέντε κυκλοφορίες κλασικού heavy metal. Εξού και ο τίτλος.

WHILE HEAVEN WEPT - VAST OCEANS LACHRYMOSE

I set my heart out to sea,
Hoping someday my love would return to me,

Yet the years have passed like waves,

And I have fatigued with age,

In lachrymal oceans vast,

Deserts of time have washed away.

Ήτανε πριν από ενάμιση χρόνο που, δια χειρός Tom Phillips με κείμενο στην ιστοσελίδα του γκρουπ, οι While Heaven Wept "έμπαιναν στον πάγο" για προσωπικούς / οικογενειακούς -όχι υγείας- λόγους. Το πλήρωμα του χρόνου έφθασε κι η γλυκιά προσμονή έλαβε τέλος. Οι λατρεμένοι μου W.H.W. επιστρέφουν θριαμβευτές έξι χρόνια μετά το εκπληκτικό Of Empires Forlorn. Η αγωνία "στα κόκκινα" και οι αναμνήσεις κυρίευσαν το μυαλό μου. Θυμάμαι όταν τους πρωτάκουσα : το σοκ, το "τί είν' τούτο;". Μία κατηγορία μόνοι τους.

The passage of time implies progression,

Yet I've become stone,
Watching worlds dying,
Negating the solace I've never known.

Το Vast Oceans Lachrymose είναι η φυσική συνέχεια του Of Empires Forlorn. Η συνέχεια κι η εξέλιξη συνάμα. Εδώ το σκηνικό ξεκαθαρίζει πλήρως. Οι W.H.W. δεν είναι doom μπάντα. Κακώς καταχωρούνται σ' αυτό το ιδίωμα. Το doom στοιχείο ενυπάρχει στο πολυμορφικό metal του συγκροτήματος όπως και το US Power, το epic, το prog rock / metal, το pomp rock, κάποια gothic (και black επίσης) ψήγματα, φυσικά κλασική μουσική. Ατμοσφαιρικό metal αν σας κάνει ο πρακτικός αλλά αόριστος (και μάλλον εκφυλισμένος) χαρακτηρισμός. Πονεμένα μεγαλειώδη μουσική μ' επικές εξάρσεις, λυρικές ελεγείες, doom θρηνωδίες, προοδευτική - μελαγχολική αισθητική όχι με (τον συνηθισμένο) τεχνοκρατικό τρόπο, συμφωνική -γλυκιά- θλίψη.

Tortured memories of sailing and searching, finding and failing
Eroding the will to further resist the waves violent churning
Bereft of strength I've lost hold of the dream now sinking in sorrow
Falling helpless to the waters raging below.

Ακούγονται υπερβολικά όλα αυτά; Μία ακρόαση στο δεκαεξάλεπτο εναρκτήριο The Furthest Shore θα σας πείσει. Μία ολοκληρωμένη επική συμφωνία που κοιτάζει κατάματα τους κλασικούς συνθέτες. Μουσική δωματίου. Μουσική τελειότητα. (Άσχετο : το βασικό μουσικό θέμα μου θύμισε έντονα το ρεφρέν του Rise or Fall των Leatherwolf- να υποθέσω κοινό κλασικιστικό δάνειο;) Οι W.H.W. δεν ανήκουν στον πλανήτη των κοινών θνητών. Είναι αυτόνομοι. Είναι ευλογημένοι από τις μούσες. Κουβαλούν την γνήσια κατάρα του καλλιτέχνη και το υπαρκτικό βάρος του δημιουργού.

I fell to my knees as the last trace of strength slowly faded away
with stone in throat I knew I'd never reach the hallowed and promised land
I conceded my carcass a vulture's feast, my soul eternal umbrae
Once a king, now nameless, forgotten, swallowed by the seas of sand.

Το Vast Oceans Lachrymose συγκρίνεται μόνο με τα αριστουργήματα του παρελθόντος. Και υπερισχύει αρκετών εξ' αυτών. Δεν ξέρω ακόμη αν είναι καλύτερο του προκατόχου του. Ξέρω όμως πως οι While Heaven Wept με τον δεύτερο "μεγάλο" δίσκο τους στον εικοστό πρώτο αιώνα μονομαχούν στήθος με στήθος με τους Hammers Of Misfortune για το ποιά είναι η καλύτερη μπάντα της δεκαετίας. Αν έβαζα βαθμούς στις παρουσιάσεις θα 'ταν απ' τους ελάχιστους δίσκους που θα βαθμολογούσα με άριστα. Ούτε ψεγάδι.

Year after year I've
built these walls
and finally sealed myself inside
Without air
Without light.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους W.H.W. ( οι οποίοι έχουν καινούριο τραγουδιστή τον Rain Irving πρώην Altura - συγκλονιστικός ) και στην Cruz Del Sur την - με διαφορά - κορυφαία δισκογραφική εταιρία παγκοσμίως, η οποία δεν ξέρω "πως πηγαίνει" εμπορικά αλλά έχει κάθε δικαίωμα να καυχιέται πως έδωσε στέγη σε σπουδαία συγκροτήματα και κυκλοφόρησε ορισμένα απ' τα ποιοτικότερα μουσικά έργα όχι μόνο της δεκαετίας μα ολάκερης της heavy metal ιστορίας.

TWENTY3:FIFTY9 - THE COUNT, ACT I, THE SOUL OF A PRISONER

Here in the dark
I can’t see the walls but I feel their oppression
Here in the Dark
I can’t hear the voice of my angel calling
But there is a spark
I don’t know the score but I swear my obsession
Here in the dark I will be free.

Οι ''Ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα'' (ελεύθερη απόδοση του Twenty3:Fifty9) αποτελούν ένα ακόμη κερασάκι στην πολυεπίπεδη, πολυμορφική, εντυπωσιακή τόσο σ' εμφάνιση όσο και σε γεύση, τούρτα του US Metal. Η οπτική τους όπως εκδηλώνεται μέσα απ' το ντεμπούτο με τον τίτλο σιδηρόδρομο αποδεικνύεται άκρως ενδιαφέρουσα και πιθανότατα ... άκρως αποτρεπτική για καριέρα. Το γράφω γιατί το γκρουπ δεν έχει εταιρία (αυτοχρηματοδοτούμενη κυκλοφορία) και η σοβαρή και εστιασμένη στον σκοπό της (στην τέχνη δηλαδή) μουσική δύσκολα θα προσεγγίσει ακόμη και κάποια εξειδικευμένη στο είδος δισκογραφική. Ας είναι...

Το τετραμελές συγκρότημα από το Τέξας αποφάσισε να βουτήξει κατευθείαν στα βαθιά και ν' ασχοληθεί με την Ευρωπαϊκή κλασική λογοτεχνία. Εν προκειμένω με τον Αλέξανδρο Δουμά και το μυθιστόρημα ''Ο κόμης Μοντεχρήστος". Δύσκολο τόλμημα αν δεν επιχειρήσεις τουριστική προσέγγιση. Και θέλει κι αναλόγου ποιότητας "μουσικό ένδυμα". Κι όμως, το στοίχημα κερδίθηκε. Εν πρώτοις τουλάχιστον γιατί ακολουθεί και δεύτερο μέρος.

Winter is over, and spring fills the air
Feel the sun on your wings
Like the birds in the sky, are our hearts without care
These pale next to your touch
My love, my love...

Στο μουσικό μέρος οι Twenty3:Fifty9 δημιουργούν ένα αμάλγαμα ήχων που προέρχεται απ' το prog rock/metal, το pomp rock με ... ολίγην από US Power και κλασικό Heavy (οι ίδιοι αναφέρουν ως επιρροές τους Crimson Glory, Queensryche, Savatage αλλά και Iron Maiden, Dio). Για να το συγκεκριμενοποιήσω λίγο περισσότερο, φαντασθείτε μία σύνθεση των Genesis με τους (90ies era) Savatage, των Kansas με τους Symphony X, των ELP με τους Fates Warning, των Yes με τους Evergrey και των Dream Theater με συμφωνική μουσική δωματίου. Ως σημεία αναφοράς μόνο. (Ο γνήσιος καλλιτέχνης δανείζεται, ο ατάλαντος αντιγράφει.) Θα θυμίσουν τους Ιταλούς Asgard της περασμένης δεκαετίας, πιθανά Ayreon μεσαίας περιόδου, ίσως Aztec Jade ως προς το πομπώδες του ύφους.

He stares out the window, as steel skies give way to black
No moon tonight, smoky street lamps light the way
His is the weight of judgment and like many times before
Ponders the price one has to pay.

Περίπλοκες συνθέσεις, όμορφα ορχηστρικά ξεσπάσματα, υπέροχα ακουστικά μέρη, θεατρικές (στυλ Peter Gabriel εποχής Genesis) ερμηνείες, κυρίαρχα πλήκτρα, ένας ιδιαίτερος ντράμερ, περιπετειώδης μουσική, το μεγαλείο του Trapped. To The Count, act I, the soul of a prisoner είναι επικό, συμφωνικό, δραματικό, πομπώδες, θεατρικό, μεγαλειώδες, πλήρες. Ως ντεμπούτο θέτει τόσο ψηλά τον πήχη που τρέμω στην ιδέα τί μπορεί ν' ακολουθήσει. Από τους Shadow Gallery και τους Redemption περίμενα την - φετινή - ανάταση του US Prog από τούτους εδώ και τους Hourglass μου προέκυψε. Αναμένω με αγωνία το δεύτερο μέρος.

Here in the Dark
I will become an agent of vengeance
Here in the dark
I’ll sharpen my mind and steady my soul
For I know the mark / Feel the oppression
And they’ll crawl for me one day / hear my obsession
Here in the dark / agent of vengeance
I swear … I will be free...

SLOUGH FEG - APE UPRISING

Νομίζω πως καθυστέρησα αρκετά ν' αναφερθώ στο τελευταίο δισκογραφικό πόνημα των Slough Feg κι ο λόγος ήταν πως δεν αισθανόμουνα σίγουρος ότι αφομοίωσα πλήρως τα νοήματα (μουσικά, μα -κυρίως- στιχουργικά) του τρελοScalzi και της παρέας του. Τόσους μήνες μετά παραμένω στο ίδιο σημείο αβεβαιότητας. Δεν είμαι σίγουρα πως το εννόησα πλήρως, πως δεν υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες, έστω, που μου διαφεύγουν. Ας είναι...

Το Ape Uprising είναι αδύνατο να κατανοηθεί από κάποιον που δεν γνωρίζει την προγενέστερη δισκογραφία του συγκροτήματος. Εννοώ στην ουσία και στον πυρήνα του πράγματος κι όχι προσεγγίσεις τουριστικές. Οι Slough Feg αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση και δικαιούνται ξεχωριστού κεφαλαίου στα κιτάπια της Heavy Metal μυθολογίας. Κάθε δίσκος είν' έμμεση (ή κι άμεση) συνέχεια του προηγούμενου ακόμη κι αν η θεματολογία δείχνει διαφορετική. Δείχνει, μα δεν είναι.Δεν θα επεκταθώ περισσότερο σ' αυτό, καθώς σκοπεύω ν' αναθερθώ εκτενώς στο φαινόμενο Slough Feg στο άλλο blog (heavy metal art) κάποια στιγμή. Μερικά στοιχεία μόνο που θα βασίσουν τα όσα θα γράψω παρακάτω. Βασικές επιρροές του Scalzi που επιδρούν καταλυτικά στην σκέψη είναι η φιλοσοφία του Νίτσε, ο Δαρβίνος κι η θεωρία της εξέλιξης, η ελληνική και η ιρλανδική μυθολογία, η επιστημονική φαντασία.

Immanis pecoris custos

immanior ipse

Η ''εξέγερση των πιθήκων'' (ως δίσκος, όχι ως concept) αρχίζει από την Παναγία των Παρισίων του Ουγκώ και τον ... Περίπου (Quasi modo = περίπου). The Hunchback of Notre Doom με το έξυπνο λογοπαίγνιο (Doom αντί Dame). Αργό (το λέει κι ο τίτλος), βαρύ, επιβλητικό, μεγαλειώδες, σχεδόν Sabbath-ιανό, ''καταραμένο'', καθαρτήριο :

Born in the bell tower
Ringing only lies
Despotic sacrament
In the Vicar's eyes.

I roam the halls back-bent
Silent, vacant room
A lonely malcontent
Ringing in his doom.

Το βασικό θέμα του δίσκου όμως είναι, όπως μαρτυρά κι ο τίτλος, η εξέγερση των πιθήκων. Φαντασθείτε κάτι σαν την ταινία Planet of the Apes (βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Pierre Bulle - προτιμήστε την αυθεντική με τον Charlton Heston) αλλά απ' την αντίστροφη. Οι (μακρινοί μας;) συγγενείς ξεσηκώνονται και ζητούν εξηγήσεις απ' το όν που κυριάρχησε και επέβαλε τους δικούς του κανόνες στον πλανήτη, τον άνθρωπο. Για την ακρίβεια στο στόχαστρο βρίσκεται ο δυτικός πολιτισμός. Ο παρηκμασμένος, ο μηδενιστικός, ο αφύσικος, ο βλαπτικός για την φύση (μα πιότερο για τον άνθρωπο). Ο Scalzi δηλώνει στις συνεντεύξεις ότι πρόκειται για μια απλή ιστορία χωρίς ιδιαίτερα νοήματα. Διαβάζοντας τους στίχους όμως διαπιστώνεις πως δεν ... σου ανοίγει την πόρτα αν δεν θες να μπεις μέσα. Δίνει μονάχα αντικλείδι στους - λιγοστούς - περίεργους.

''Ο άνθρωπος είναι ένα σκοινί τεζαρισμένο από το ζώο ώσαμε τον Υπεράνθρωπο. - Ένα σκοινί απάνω από την άβυσσο.''

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ

Η αγάπη του Scalzi για τον Νίτσε δηλωμένη πολλάκις. Κι επιβεβαιώνεται συχνά στους στίχους. Δεν κατέχω αν έγινε συνειδητά αλλά η άποψή του για την ανθρωπότητα είναι η ίδια μ' αυτήν του Ζαρατούστρα από διαφορετική οπτική. Όση η απόσταση ''από το ζώο ώσαμε τον Υπεράνθρωπο''. Πειραματική απόδειξη αυτού, τ' ομότιτλο τραγούδι. Προσέξτε ομοιότητες στη διατύπωση και (επιμέρους) διαφορές στην οπτική :

Now that your missing link was
Found in the shackled chain
Death to the noble savage
Life to the spoils of Kane

Prodigal Caesar rising
Rolling in leaves of rage
Swinging on vines you'll find him
Locked in his human cage

...
Corpus of ill-intention
Oedipus bound in chains
Bored of his new inventions
Bankrupt for all his pains.

(APE UPRISING)

Μια φορά θαρρώ πως ήτανε στα δυό -
είπε χωρίς κρασί η Σίβυλλα μεθυσμένη
όλα κατά διαβόλου πάνε τρισαλλοί
ποτέ δεν ξέπεσε ο κόσμος τόσο πολύ,
κι ο ξεπεσμός όλο αυξάνει.
Πόρνη κατάντησε η Ρώμη και πορνείο.
Κι ο Καίσαρ κατάντησε κτήνος.
Κι ο ίδιος ο θεός Εβραίος έγινε και κείνος.

(ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ)
(Μέρος Τέταρτο, Κουβέντα με τους Βασιλιάδες)

Αντί του Εβραίου θεού το σημάδι του στον άνθρωπο (spoils of Kane), όχι η μάντισσα που ''αγέλαστα και ακαλλώπιστα και αμύριστα φθεγγόμενη ... δια τον θεόν...'' αλλά αυτός που αντίκρισε την αλήθεια (Oedipus) κι ο Καίσαρας παρέμεινε ως έχει. Στο White Cousin δε, έχουμε μία από τις συγκλονιστικότερες καταγγελίες του δυτικού πολιτισμού και του λευκού ανθρώπου που έχει την αποκλειστική ευθύνη. Δεν χωρούν σχόλια. Το παραθέτω ολάκερο :

We wanted to stay,
You canceled the sun
We hide underground
And worship a gun.

White cousin - When will it end?

The jungles we shared
Are all in the past
The all-seeing eye
Is closing at last.

White cousin - When will it end?

They come with pink eyes
And lily-white skin
They hide underground
And burrow within.

White cousins - Albino slaves...

Ο καθαρός αμφιβληστροειδής του Scalzi φαίνεται κι απ' τον τρόπο που αντιμετωπίζει μία (από τις πολλές) πλάνες της λευκής κουλτούρας. Το παραμύθι του ''ευγενούς βαρβάρου'' (Death to the noble savage) είναι το προσωπείο του Nasty Hero. Όποιο μεταφραστικό χαρακτηρισμό κι αν προτιμήσετε για το Nasty (αγενής, άγριος, βλαβερός, πρόστυχος κλπ.) είναι αρνητικός.

Here in my sanctuary
I will spin another kind of lie
About a species out of time.

I ain't your plastic hero
I won't be the victim of your crime.

Στο μουσικό μέρος οι Slough Feg αγνοούν ρεύματα, μόδες και τάσεις (όπως έκαναν πάντα). Ο χρόνος κυλά διαφορετικά γι αυτούς. Πρωτόγονο (στην κυριολεξία του όρου) hard & heavy αυτό που κάποτε ονομάζαμε crossover, απλό μέσα στην πολυπλοκότητά του, καλπαστοί ρυθμοί, folkίζοντα riff, επικίζουσες εξάρσεις, εκπληκτικές κιθάρες και τα πολύ ιδιαίτερα φωνητικά. Με μία λέξη : δισκάρα. Κι ακόμη μία : ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ.

As I turn water to wine
Turning the trees to my shrine
Tear down your temple of pain
Prodigal Caesar will reign.